« Evden dışarı çıkmanın, ev ve bakım işlerinin merkez üssünü bir süreliğine geride bırakmanın, kendi kimliğini
bu kez anne olarak yeniden inşa etmekle bir bağı var. »

« [Ö]zgün otobiyografi yazarının ne kendini övmek için ne de dedikodu yapmak için, bilakis, kendini ölümden kurtarmak için yazmak durumunda kaldığını anlarız. Peki, ölümden nasıl kurtulmaya çalışır? »

Felsefeci Kathleen Stock’un trans hakları ve cinsiyet kimliklerine ilişkin argümanları, trans “özgürlük” hareketinin sonuçları ve neoliberalleşen mücadeleler üzerine.

« Sadece bir anın görüntüsüne uzun süre bakabilenler vardır. Zamanı aslında bir tür durdurabilenler. Ben yapamıyorum. Zaman benim her zaman en büyük derdim. Durduramıyorum. Yavaşlatamadığım gibi gerektiğinde hızlandıramıyorum da. »

Takeshi Murata’nın 2003 yapımı Melter 2 adlı jeneratif videosu nesneleri değil nesnelerin tabi olduğu nesne aşırı süreçleri görünür kılan bir video.

« [U]lusal ve uluslararası kutuplaşmaların çok yoğunlaştığı devirde farklı coğrafya ve kültürlerden insanları bir araya getiren etkinliklerin yarattığı kültürel alışveriş ve tanışıklığın kıymetini hatırlamalı. »

Jonathan Glazer’ın 2023 yapımı filmi The Zone of Interest tanıklığın imkânsızlığını ele alan olağandışı ve paradoksal bir Holokost filmi.

« Doğrusu ben de düşündüm; zirvedeki bir anlık manzaranın, eteğinden itibaren tırmanılmayan bir dağın tepesinde yalnızca boşluk olduğunu hatırlayınca düşünmekten vazgeçinceye dek. »

Mitler, şiirler, sanatçılar, mimarlar, anneanneler, dedeler, rüzgâr, susuzluk, balıklar ve kumdan oluşan yeni bir ekosistemi ele alan bir kataloğa dair.

« Zamanın bazı şeyleri bu kadar kolayca değiştirip bazılarına hiç dokunamaması; tabiatın, dağların, taşların, yerlerin, yolların, isimlerin, insanların, karakterlerin, ilişkilerin aslının esasının sürekli kalabilmesi ne tuhaf. »

« Akşamüstü bir AVM’ye gir: Işık hiç değişmez, mevsim hissi silinir. Dışarıda akşam olur, içeride ışık aynı kalır. Dışarıda rüzgâr vardır, içeride klima. Dışarıda zaman vardır, içeride kampanya. Dışarıda belirsizlik vardır, içeride güvenlik. »

Mimari maketin temsil öncesi
yaratıcı potansiyeli üzerine.

Oyun imgeleri ve oyun motorlarıyla sinema yapma sanatı ve tekniği olarak machinima, esasında sinemanın doğumundan beri hedeflenen bir koşulu sağlar: Kamera ya da göz ile dünyayı bir kılmak, ikisini bütünleştirmek.

« Kulak nerede beklemeyi bırakıyor? Nerede sesin içinde dolaşmaya başlıyor? Zaman nerede çizgisel olmaktan çıkıp mekânsal bir yoğunluğa dönüşüyor? »

Julia Ducournau’nun 2016 yapımı filmi Raw, gözden ziyade bedene ve bedensel reflekslere hitap eden, görme ve beğenme duyularındansa irkilme duyusunu odağına alan bir film. Tartışmalı bir body horror filmi.

Sanat piyasasını sarsan 2026 Christie’s müzayedesinin tanıtımı ve sinema ile modern sanatın ticari kesişimi üzerine.

— Her şey çok değişti. Şartlar bambaşka artık. Hüseyin Rahmi’yi düşün bir. Onun Heybeliada’daki köşkünü, yazdığı romandan kazandığı parayla yaptırdığını biliyor muydun?
— Biliyorum tabii. Şıpsevdi’den.

“Resmin ancak kişilere mal edilebileceğini, uluslarla tanımlanamayacağını” savunurken “fırçasını tabir caizse adalet terazisi gibi de” kullanan sanatçı ve
İnci Aydın’ın Renklerin Diyojen’i:
Agop Arad adlı kitabı üzerine.

Hem şu ana hem de geçmişe işaret eden imgelerle kurulmuş bir sinemaya dair.

Memler vasıtasıyla modelleştirilen ve yüceleştirilen kötü karakterlerin cool’luğunu yıkmanın yolu ne olabilir?

Jean-Pierre Dardenne ve Luc Dardenne’in 1999 yapımı kült filmi Rosetta, sinema tarihinde çığır açmış, çağdaş anlamıyla toplumsal gerçekçi sinemayı yaratmış, biricik bir film. Dardenne kardeşlerin prototipik filmi.

« Farklı bir model geliştirilebilir miydi? Üretime odaklı sanayi şehirleri gerçekten insan dostu, yaşam dolu olabilir miydi? Binalar arasında sıkışmak durumunda kalan hayatlar koyu renklere bürünmek zorunda mıydı? »

« Filozoflar haz, amaç duygusu ve içsel denge gibi kavramları tanımlamakla kalmamış, bunların insan yaşamındaki karşılıklarını da tartışarak düşünceyi pratik bir zemine taşımaya çalışmıştır. »

¡Ni Una Màs! belgeselinin yönetmeni Julia Hollander ile söyleşi.

Utah’tan Boulder’a taşınan Sundance’in güncel konumuna dair bir muhasebe.

İslam ile İslam öncesi Arap inançları arasındaki bazı süreklilikler üzerine.

« Algımızı neye verirsek gerçeklik orada kurulur. […] Aynı odada bulunan iki kişi bile aynı gerçekliği yaşamaz. Derin dinledikçe yaşanan olasılıklar artar ve verimli ihtimalleri görme şansımız da aynı ölçüde çoğalır. »

Serdar Kökçeoğlu’nun Pil adlı kitabı ile belgeselcilik pratiği arasında mekik dokuyan bir söyleşinin ikinci kısmı.

Türk sineması bağlamında kültleşmiş bir B filmin, Korkusuz Korkak’ın tarihsel olduğu kadar sosyolojik bir tahlili.

« Bakkal dükkânının sadece bir ticarethane olmadığı, oranın aynı zamanda bir şahsiyet alanı olduğuna inanan bir adam için indirilenin basitçe bir kepenk olduğunu düşünemezdim. İlgimi çeken de buydu. »

Günümüzde politik imajın limiti, politikanın yegâne nesnesi olan yeryüzüne hâkim imaj olarak dikey imajdır. Dikey imajlar bir temsil ya da bir model olarak değil, bir güç, bir erk, bir kuvvet ifadesi olarak var olup iş görür.

« İnsan Galler’e geldiğini tabelalardaki ardı ardına dizilen sessiz harflerden anlıyor. […] Galler’in en güzel simgesi bayrağı. Nasıl güzel olmasın, bayrakta kırmızı bir ejderha var, ortaçağdan kalmış gibi bir figür. Tutucu ve aynı zamanda hayalci oldukları muhakkak. »

« Dostluk yalnızca benzer insanların bir araya gelmesi değil. Hatta gerçek dostluk çoğu zaman farklılıkların varlığına rağmen ayakta kalabilen ilişkilerde kendini gösteriyor. »

« [H]ep tutkalımız oldu müzik bizim. Emin Dede’yi dinledik, Halil Dikmen’i anladık, Turgut Hoca’dan kalan Hamparsumlu deftere dokunmaya kıyamadık. Ona bakarken içim titredi benim hep… »

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hayalet Kuartet adlı sergisi, geçmişin şehirde bıraktığı yankıları dinlemeye yönelen bir sergi.

“Tasarladığı her afişte beklentileri bozarak bakışımızı değişime zorlayan” Zafer Lehimler’in afişleri ve tasarıma yaklaşımı üzerine.

Saadet Türköz’ün sanatı, insan sesinin söz ile ses arasında gidip geldiği, ne biri ne de diğeri olduğu, iki ucu kavuşturan ve onlar arasında hareket eden, doğaçlamalarla var olan bir sanat.

« Böyle bakınca başka türlü bakamazsın. Başka türlü bakamayınca başka türlü yaşayamazsın. Yaşamak sandığımız kadar içeriden değil, çoğu zaman dışarıdan öğrenilen bir ritimdir. Ritmi kim kurarsa, gerçeğin sınırlarını da o çizer. Karga ritim sever. »

« Sanat kurumu eleştirel olabilir, kapsayıcı olabilir, kolektif olabilir,
ama bu özellikler, içinde işlediği daha geniş yönetim ve finansal çerçeve
değişmeden kalıcı bir dönüşüm
üretmez. »

« İlk kez bulunduğum bir yer değil, defalarca görüp zihnimde tekrar ettiğim bir sahnenin içindeyim. Eskiden hatırlamak, yaşanmış bir şeyin izini sürmekti. Bugün ise çoğu zaman maruz kalınmış görüntülerin birikimi. »

Fırat Özeler’in 2023 yapımı belgesel filmi Kavur, ilkin Ömer Kavur’a ve hayatına dairmiş gibi dursa da, aslında onun anısına, bir yandan da bu anıyla özdeşleştiği kadarıyla insan olma deneyimine dair bir film. Bir melez film.

« İbret ve hayret duygularıyla birlikte işleyen bu hikâyede okur ürperiyor ama aynı zamanda düşünüyor: Dünyanın bilinen düzeni, insanın olağan yerleşikliği ne kadar sağlam? Bir hovarda neden kurda dönüşür ve neden bu soruyu sormak gerekiyor? »

Sanata duyulan tutkuyu merkezine almakla birlikte, sanatı ekonomik ilişkilerden ayrı bir yerde konumlandırmayan bir filme dair.

Hâlâ küresel dünyanın finans ve iş merkezi ve başkentlerin başkenti olan bir kente dair dünden bugüne uzanan, tarihsel ve eleştirel bir düşünce silsilesi.