PLAYLIST:
Ray Gun

Müziğin ve müzik üretenlerin dünyayı değiştirebileceğine inanan, daha doğrusu değiştirmek zorunda olduğunu düşünen bir grup insan Santa Monica’da Ray Gun’ın etrafında toplanır ve 1992 yılının Kasım ayında derginin ilk sayısı yayımlanır.

Aynı yılın Ocak ayında Nirvana’nın Nevermind albümü, Amerikan “Billboard 200” listesinde Michael Jackson’ın Dangerous albümünü yerinden etmiş ve birinci sıraya yerleşmiştir. Dijital teknoloji sadece mp3’ü değil, statükoyu sarsacak pek çok şeyi beraberinde getirmektedir. Havada devrim kokusu vardır. Müziğin dünyayı değiştirme ihtimali sahicidir ve pop başka tür bir poptur.

Ray Gun, ilk sayısının üzerinde kocaman “FIRST PAGE” yazan birinci sayfasında “Rock and roll’un en iyisi gibi yoğun bir tutkuyla üretilmiş. Bile isteye ham. Mecburen anlık. Doğuştan alternatif.” olduğunu söyleyerek sunar kendini. Müzik ve tarzın küçük harfle incilidir. Kendi otoritesini daha baştan yok sayar. İlham kaynağını açık etmeden “ışın tabancasını kendi kafana daya” dediği okuruna saygısı çoktur, çünkü onun kendine ait rüyaları olacağına inancı da tamdır.

Ray Gun’ın kurucu sanat yönetmeni ve ilk üç yılının otuz sayısını tasarlamış olan David Carson için, bir şeyin okunaklı olması iletişim kurduğu anlamına gelmez. Dünya sıralamasında bir ara dokuzuncu olacak kadar iyi bir sörfçü olan Carson, tasarımcı olmadan önce lise sosyoloji öğretmenidir. Belki de anti-grid ve anti-Helvetica tasarım anlayışı kulağının (hâlâ) her an kırılabilecek bir sonraki dalgada olmasındandır. Her ne kadar tasarım tarihine kural tanımaz tipografik jestleriyle geçmiş olsa da, Manifold olarak, onu çağdaşı tasarımcılardan esas ayıranın yazı ve imge arasında kurduğu ayrıcalıklı ilişki olduğunu düşünüyoruz. Ray Gun’ı beyninin çıktısına benzeten ve bunu mektubuyla dergi ekibine duyuran okur muhtemelen yalnız değil.

Ray Gun’ın ilk üç sayısının
iç sayfalarından

David Carson, kurucu editoryal yönetmen Neil Feineman, editör Randy Bookasta, derginin sahibi/yayımcısı Marvin Scott Jarrett ve büyük bir yazar/çizer/fotoğrafçı/sanatçı iştirakçi grubuyla Ray Gun, 90’lı yılların alternatif rock müziğinin ve bugünden bakıldığında radikal denilebilecek pop kültürünün dalgalarında özgürce sörf yapar. Radiohead, Björk, Flaming Lips, PJ Harvey ve Beck gibi müzisyenler ana akım yayınlara kapak olmadan önce Ray Gun’da kapak olurlar. Dergi, Aralık 1999/Ocak 2000 sayısıyla son bulur. Ömrünün yalnızca yetmiş dört sayıya yetmesi, müziğin dünyayı değiştirebileceğine olan inancın zayıflamasından olabilir.

Bu playlist, Ray Gun’ın birinci, ikinci ve üçüncü sayılarından yola çıkılarak hazırlandı. Kapaklarında sırasıyla Henry Rollins, R.E.M., Dinosaur Jr. olan sayılar:

Ray Gun #1 (Kasım 1992),
Ray Gun #2 (Aralık 1992/Ocak 1993),
Ray Gun #3 (Şubat 1993)

“[I]t’s time to put the Ray Gun to your head and freak out in a moonage daydream all your own.” Ray Gun sunuşunda isim vermeden gönderme yapılan David Bowie parçasında, Bowie’nin “moonage daydream”e ne anlam yüklediği tartışmalı olsa da, kesin olan yüklenebilecek anlamların ucunun açık olduğu. Kurgu bir tabancayı kafaya dayamak, tüm kötülüklere rağmen üretmeye devam etmek anlamına gelebilir çünkü taşkınlık yapmanın zamanıdır.

1. “Killing in the Name”, Rage Against the Machine, Rage Against the Machine
2. “Oh My Lover”, Dry, PJ Harvey
3. “Thirteenth Floor Opening”, Piece of Cake, Mudhoney
4. “Midlife Crisis”, Angel Dust, Faith No More
5. “Furious”, Red Heaven, Throwing Muses
6. “Rain When I Die”, Dirt, Alice in Chains
7. “More or Less”, Sweet Oblivion, Screaming Trees
8. “Drunken Butterfly”, Dirty, Sonic Youth
9. “I’ll Be Your Chauffeur”, Songs from Another Season, David J.
10. “Love Song”, Lido, Th’ Faith Healers
11. “Shadow of the Season”, Sweet Oblivion, Screaming Trees
12. “Hair”, Dry, PJ Harvey
13. “Quiet Room”, Fontanelle, Babes in Toyland
14. “Zachariah”, Liar, The Jesus Lizard
15. “Nearly Lost You”, Sweet Oblivion, Screaming Trees
16. “In the Mouth a Desert”, Slanted and Enchanted, Pavement

{Fotoğraflar: Manifold}

David Carson, Manifold, müzik, Playlist, Ray Gun