Michael Shanks’in yönettiği 2025 yapımı Together, ruh eşi mitinin altında yatan bütünleşme arzusunun dehşetini görünür hâle getiren bir film.

Christopher Nolan’ın 2017 yapımı filmi Dunkirk, “savaş uzayı” adı verilebilecek bir uzay üstünden modellenmiş duran, aynı anda kara, hava ve denizde geçen, paralel kurgunun gerilimle eş anlama sahip olduğu kendine has bir film.

« Hafıza ne garip, yapıp ettiklerini unutsa da insan, bazen sadece o anın duygusu kalıyor zihinde. »

« Elliden fazla kitap yayımlayıp alanında pek çok dönüm noktası niteliğinde serginin küratörlüğünü yapan, mimarlık arayışında bu kadar odaklanmış,
bu kadar üretken, bu kadar azimli birine hiç rastlamadım. »

« Farklı isimleriyle 2 Numaralı Park’ın […] yaşadığı evrimsel süreç, Cumhuriyet tarihinin birbirinden bağımsız ve farklı politikalarının, planlama metotlarının ve kullanıcı deneyimlerinin kapsülü gibi. »

« Modernleşmeyle değişen mimari bakış açısı bundan sonra kentleri nereye sürükleyecek, bu bilinmezlik içinde kentlerin kayboluşunu sadece seyredecek miyiz? »

Wim Wenders’in belgesel filmleri ve sanatçıları odağına alan film yerleştirmeleri üzerine düşünceler.

« Yaşamın kaçınılmaz ve yadsınamaz bazı anları var […] İnsanların tüm yaşamı böyle anların üzerinden gelmek için onları kazıyıp yerine yeni şeyler yazma çabası içerisinde geçiyor. »

Rougelike oyunları sevenler için yeni bir oynama motivasyonu önerisi:
Umut vaat eden tembel tanrı pozisyonu. Oyun oynarken de orta sınıfa mahkûm olmaya bir tür başkaldırı.

İnsan iradesinin ve kolektif kuvvetinin isteyince ta 78. enlemde bile yaşayabileceğini, orada bile hayatlar kurabileceğini her köşe başında anımsatan, Norveç’e bağlı ada üzerine.

Çağdaş sanat, teori ve kurgu arasında bir çeşit solucan deliği işlevi gören, Lübliyana merkezli Šum dergisi ve dergi etrafında gelişen, ivmeciliğin çağdaş bir boyutunu dışavuran düşüncelere dair.

Seminerler, dersler, sohbetler, yazışmalar, sergiler, konferanslar ve gelecek planlarıyla açılan kapılar
ile kesişen yollar üzerine.

Ceylan Özgün Özçelik’in sineması cadı çizgilerinden oluşan, dolaylı anlamda cadı olduğu söylenebilecek figürlerin kaçış çizgileri oluşturup kendi dünyalarını var ettiği nevi şahsına münhasır bir sinema.

Uzun planlarla üretilen filmler sinemanın anlatıdan ibaret olmadığını, biricik bir zaman-mekân deneyimi vaat ettiğini anlaşılır hâle getiriyor.

Bir aile arşivi nasıl oluşur? Hangi temalar öne çıkar? Fotoğraf nasıl saklanır, nasıl gösterilir, nasıl yeniden dolaşıma girer? Yeni hikâye keşfedilir mi? Kişisel bir aile arşivine nasıl bakılır?

« [M]imarlık bana dinginlik değil,
diri bir uyanıklık hâli yaşatıyor. Sürekli birileriyle çatışma yaşamama neden oluyor. Benliğimi diri tutuyor. Belki de bu yüzden, mimarlığın ne olmadığı üzerine düşünmek istedim. »

« Tarih kaderleri nasıl şekillendirir ve tarihler kaderleri nasıl iç içe geçirir? »

« Çakmaktaşı yontmak elimizin zekâsını görünür kılmıştı. Algoritmalar ise görünmez bir dünyayı örgütlüyor. »

« Çalışmak ibadettir. Yorulmak duadır. Tüketmek adaktır. İşçi kendini makineye adadığı ölçüde özgürleşecektir. »

« Neyse ne ama ben de söyleyemem duymak istediklerinizi; bir anlaşmam
var zaman nehrinin öte tarafındakilerle: Karganın gözlemlediği yükseklikten bakıp görmeliyim anahtar
deliğindeki gerçeği. »

Canan Tolon’un sergisi Nakarat, on iki resmin döngüsel bir kesişiminden oluşan, ormanı temsil etmektense ona yeni bir imge bahşeden bir sergi.

Büyük hırsların yanı sıra küçük jestler…

Reha Erdem’in 2016 yapımı filmi Koca Dünya, her şeyin her şeye dönüşebildiği, insanın bitki, hayvan ve dünyanın kendisi hâlini alabildiği bir dünyada, ilksel bir dünyada geçen, atmosferik olduğu kadar şiirsel bir film.

« Ben Samsunluyum. Hâlâ ölmeden önce yemek istediğim son yemek Samsun pidesi. Hâlâ öldükten sonra aile mezarlığına gömülmeyi arzu ediyorum ve artık her fırsatta Samsun’a gitmek istiyorum. »