Paul Thomas Anderson’ın One Battle After Another’ını bir Anderson filmi olarak değil de bir semptom olarak okumalı, yorumlamalı; Cloverfield benzeri bir iş olarak: Bir semptom-film. Bundan kasıt bu filmin bir auteur’ün oeuvre’unda özel bir yer bulan bir iştense, çağının bir semptomu olması, “yapan”ını aşmasıdır. Nasıl ki 11 Eylül olayları sonrasında, direkt ya da dolaylı olarak, Jean Baudrillard (The Spirit of Terrorism’de) “saf olay” dediği şeye işaret eden filmler yapıldı, benzer bir durum, bugün içinde bulunulan, komik olduğu bile söylenemeyecek, sıkıcı mı sıkıcı wokeism’e karşı popülist sağ ya da alt-right psödo-çatışması için de geçerlidir. One Battle After Another’ın başka hiçbir şey olmadığını düşünüyoruz: Kendi semptomunu (bir kez daha) keşfe çıkan Amerika. The China Syndrome’un, Taxi Driver’ın ve şüphesiz Rambo serisinin yaptığı şeyin günümüzde yapılan bir hâli. Bu filmin hype’ı da buna binaen anlaşılabilirdir: “Çağımızın ateşli tartışması” olarak “ırk sorunu”na değindiği için değil (bunu yapmayan Amerikan filmi azdır), daha ziyade Amerikan tüm sorunları, komünizmi, feminizmi, Meksika sınırını, “ırk teorisi”ni, illegal göçmen yuvalarını ve dahasını birbirinden ayırt edilemeyecek denli iç içe geçirdiğinden, giriftleştirdiğinden. Bu bağlamda ise Anderson yalnızca bir aynadır: Çağının sıyırmışlığını yansıtan biri (daha). Bu filmi konuşma nedenimiz de biraz bu; ne yazık ki bu çağda yaşıyoruz ve ne yazık ki başını çevirmek bir seçenek değil. Dolayısıyla yine, yeni, yeniden bullet’lar:

• Z jenerasyonunun bayağılaştırılması.
  
• Jonny Greenwood’un müziği.
  
• Hype ve “hızlı teslim” film.
  
• Amerikana ve çağdaşlık.
  
• Jenerasyonlar: Boomer’lara karşı Z jenerasyonu.
  
• Irkçılığın renkleri.
  
• İdeolojik kutuplar ve banallik.
  
• Karikatürizasyon, siyaset ve komedi.

Podcast Türkçe ve süresi 39:05

Amerikan sineması, Berk Özalp, film, Hasan Cem Çal, One Battle After Another, Paul Thomas Anderson, podcast, sinema, Wax