— Her şey çok değişti. Şartlar bambaşka artık. Hüseyin Rahmi’yi düşün bir. Onun Heybeliada’daki köşkünü, yazdığı romandan kazandığı parayla yaptırdığını biliyor muydun?
— Biliyorum tabii. Şıpsevdi’den.

“Resmin ancak kişilere mal edilebileceğini, uluslarla tanımlanamayacağını” savunurken “fırçasını tabir caizse adalet terazisi gibi de” kullanan sanatçı ve
İnci Aydın’ın Renklerin Diyojen’i:
Agop Arad adlı kitabı üzerine.

Memler vasıtasıyla modelleştirilen ve yüceleştirilen kötü karakterlerin cool’luğunu yıkmanın yolu ne olabilir?

Jean-Pierre Dardenne ve Luc Dardenne’in 1999 yapımı kült filmi Rosetta, sinema tarihinde çığır açmış, çağdaş anlamıyla toplumsal gerçekçi sinemayı yaratmış, biricik bir film. Dardenne kardeşlerin prototipik filmi.

« Farklı bir model geliştirilebilir miydi? Üretime odaklı sanayi şehirleri gerçekten insan dostu, yaşam dolu olabilir miydi? Binalar arasında sıkışmak durumunda kalan hayatlar koyu renklere bürünmek zorunda mıydı? »

« Filozoflar haz, amaç duygusu ve içsel denge gibi kavramları tanımlamakla kalmamış, bunların insan yaşamındaki karşılıklarını da tartışarak düşünceyi pratik bir zemine taşımaya çalışmıştır. »

¡Ni Una Màs! belgeselinin yönetmeni Julia Hollander ile söyleşi.

Utah’tan Boulder’a taşınan Sundance’in güncel konumuna dair bir muhasebe.

İslam ile İslam öncesi Arap inançları arasındaki bazı süreklilikler üzerine.

« Algımızı neye verirsek gerçeklik orada kurulur. […] Aynı odada bulunan iki kişi bile aynı gerçekliği yaşamaz. Derin dinledikçe yaşanan olasılıklar artar ve verimli ihtimalleri görme şansımız da aynı ölçüde çoğalır. »

Serdar Kökçeoğlu’nun Pil adlı kitabı ile belgeselcilik pratiği arasında mekik dokuyan bir söyleşinin ikinci kısmı.

Türk sineması bağlamında kültleşmiş bir B filmin, Korkusuz Korkak’ın tarihsel olduğu kadar sosyolojik bir tahlili.

« Bakkal dükkânının sadece bir ticarethane olmadığı, oranın aynı zamanda bir şahsiyet alanı olduğuna inanan bir adam için indirilenin basitçe bir kepenk olduğunu düşünemezdim. İlgimi çeken de buydu. »

Günümüzde politik imajın limiti, politikanın yegâne nesnesi olan yeryüzüne hâkim imaj olarak dikey imajdır. Dikey imajlar bir temsil ya da bir model olarak değil, bir güç, bir erk, bir kuvvet ifadesi olarak var olup iş görür.