Larry Clark’ın Kids’i başlığının ifade ettiği gibi tek bir şeye, gençlere dair bir film gibi gözükse de, esasında gençliğe dair bir film. Bunun nedeni, filmin yansıttığı gençleri “özel genç”ler olarak konumlandırmaması, fakat gençlik deneyimini yansıtan, dışavuran, alelade gençlerden oluşması. Bunlar “herhangi genç”ler; onları birbirinden ayıran bir şey yok. Ve tam da bu durum onları genç kılıyor; ayrımsızlıkları. Tabii bu, filmin gençlere, öyleyse gençliğe nasıl bir bakış attığıyla alakalı az şey söyler. Clark’ın konumu şudur: Gençlik itkisellik, plansızlık ve düşüncesizlikten ibarettir ve günün sonunda bunlar, gençlerin tamamını kapsar; bir kişi genç olmayana dek gençtir ve bu niteliklerin bir toplamı gibidir. Tam da bu nedenle Clark, filmin zamanını bir günle, yirmi dört saatle eşler, zira bir başka günü görmeye gerek yoktur; her şey bugün olduğu gibi olacaktır ve dün de bugün olduğu gibi olmuştur. Ama yine de gençlik, Clarkçı bir açıdan ve filmin senaryosunu yazan Harmony Korine’in perspektifinden görüldüğünde, ölümcül bir hastalık gibidir de. Tam bu nedenle film merkezine AIDS’i alır ve “korunmazlık” hâlini, “kendini sakınmama” durumunu ve tabii ki bunun olası makus ve meşum sonuçlarını gençlikle ilişkilendirir: Genç olmak “iyi biri” olmaktan bağımsız olarak ölümcüldür. Filmin genç bedenleri ama onlarla birlikte ölümü uzamında yayması da bundandır: Yaşam olduğu kadar ölüm taşıyıcı olarak genç. Wax’te bu filmi konuşma nedenimiz de tam olarak bu, yani filmin çok özel (ve nihilist) bir anlamda gençliğe adanmış olması ve muadillerine kıyasla böyle farklanması. Kısacası, ancak Clark-Korine ikilisinden çıkabilecek türde bir “gençlik resmi” filmdeki, olanca gerçekliğinde. Brutal realism mi desek? Her neyse. Bullet’lar:

• Gündeliklik.
  
• Bedenler, bedenler, bedenler.
  
• Atmosferik seksizm.
  
• Alelade planlar.
  
• Işığın, sesin ve oyunculuğun doğallığı.
  

Podcast Türkçe ve süresi 23:20

Berk Özalp, film, gençlik, Harmony Korine, Hasan Cem Çal, Kids, Larry Clark, podcast, sinema, Wax