Bir şeyin imgesinin varlığı ile kendi mevcudiyeti arasındaki, eğer varsa,
fark ya da farklar nedir? Mettler’in “Işığın Resmi” filmi, imgeler üzerine düşünüşü itibarıyla bu ve benzeri sorulara kendince bir cevap niteliğinde.

“Derdim tasarladığım şeylerin insanların hayatına bir katkı sağlaması, onları mutlu etmesi” diyen Nazar Şigaher için tasarım bir varlık alanı. Ortağı Emre Evrenos ile, başta kendi markaları Daedalus için tasarlıyor.

Galata Köprüsü’nün lineer bir hat üzerine sıkıştırdığı, hem fikirsel
hem de deneyimsel ‘manzara’ üzerine tartışmak İstanbul ‘manzara’sının algılanışı hakkındaki söylemleri de
açığa çıkarıyor.

Proje olarak büyük ölçüde kendinden bekleneni yerine getiren dizi, afişlerin ilk kez sergilendiği Jeff Talks Peş Peşe kapsamında gerçekleşen ve 34. afişin tasarlandığı atölye ile son buldu.

Bir “fakültenin ilk tasarım derslerinin kuramsal etkinlikleri içinde, özellikle öğrencinin ve öğretim kadrosunun birbirlerine ve birbirlerinin zihnindeki mimarlık ve tasarıma dair fikirlere yönelik tepkilerini” anlatmayı deneyen video ve video üzerine.

İstanbul’un yeşil ve tarım alanları hızla yok olurken gıdaya erişim konusu da büyüyerek yeni tartışmalara alan açıyor. Kent yaşamında kaybedilen pratikler, dayanışma ağları ve yaşam biçimlerini geri kazanmak mümkün mü?

Sait Maden’in hayatını ve çalışmalarını konu alan belgesel film gösterimi, ISType Mono etkinliği kapsamında, SALT Galata’da gerçekleşecek.

Yuvarlak cam bir masanın etrafında bir ömür geçebilir. Masanın yeri değişir arada, ama kimsenin yeri değişmez. “Mobilyalar bedensel ilişki kurduğumuz nesnelerdir ve başarılı bir ilişkinin en temel kuralı karşı tarafı anlamaktır.”

Kimi bölgelerin kaderine terk edildiği, emlak piyasasının çöktüğü ve idari birimlerin yozlaşarak işlevsizleştiği bir ‘yok evren’de kolektif üretimin imkânlarının keşfedilmesi üzerine.

Yeni bir şey söylenmeyen can sıkıcı tartışmaların hâkim olduğu bir ortamda —eleştiriden kaçınmayan, kışkırtıcı bir mimarlık ve tasarım mecrası olamaz mı sorusu üzerine— farklı söz üretme platformu olarak ortaya çıkan Kontraakt üzerine.

Türkiye’de, bir kişi hem ‘modern’ hem de ‘geleneksel’ eğilimler gösterebilir. Avrupa Yakası’nın karakterleri bu iki habitusun göstergelerini ayrı ayrı takip edilebilmek için imkân tanıyor.

Mültecilere giysi dağıtan bir merkezde, Afgan bir mültecinin arzusundan hareketle gerçekleşen fotoğraf projesinin düşündürdükleri üzerine.

Şehrin adeta her bir köşesi, sanki aynı anda gerçekleşen farklı rutinlerle sonsuz bir dönüşüm hâlinde. Güney Amerika’nın en büyük meyve sebze hali artık bir alışveriş merkezi. Carlos Gardel ise hediyelik eşyaların üzerinde.

Venedik Mimarlık Bienali Türkiye Pavyonu’nun on üçüncü ve son atölye grubu, Vardiya’nın kendisini sorunsallaştırdı, eleştirel bir bakışla süreci değerlendirdi ve üretimin nasıl belgeleneceği üzerine düşündü.

Yirmi metre uzunluğunda bir balkonu paylaşan dört oda. Komşular:
Meksikalı 60 yaşlarında bir çift,
Çin’de yaşayan bir San Franciscolu, yüksek hızlı yoga yapan mutlu adam
ve gür sesli Amerikalı.

Okul binasına benzeyen “tipsiz” bir hapishanede kazanılan tecrübe üzerine.

“İyi, cesur, çalışkan, sessiz, maskulen, dışarı karşı sert ama içinde fırtınalar kopan pamuk kalpli” bir adam.

Saç jölesi “‘isyan bastıran’ briyantinin aksine, saçı isyana teşvik eder.
Bu yüzden briyantin gibi pop kültürün ana akım sularında değil,
reddi cisimleştiren karşı kültürün
dip akıntılarında kendine anlamlı
bir yer bulmuştur.”

« Bitkilerin hayatına özeniyordu.
Ekilip, biçilmek, toplanmak iyi bir fikir gibi geliyordu ona. Ölümsüzlük gibi geliyordu bu ona. Kimsenin ölmesini istemiyordu. Kimsenin son nefesini verirken yanında olmak istemiyordu. »

Radikal bir siyaseti, şairi, şarkıcıyı meşhur etmek mümkün mü?
Şöhret, toplumcu fikirlerin yayılmasını sağlayabilir mi? Şöhretlilerin dünyası nasıl keşfedilir? Bunun için verimli,
hızlı ve toplumcu bir algoritma üretilebilir mi?

Güçlü kadın karakterler, kesilen boğazlar, ustaca kaybedilen cesetler, etrafa saçılan bağırsaklar, titizlikle planlanmış ritüeller, sağlam büyücülük referansları ve korku filmi takıntılılarına her sahnesi şölen niteliğinde bir dizi.

Housing the Human için daha önce üzerine kolektif biçimde kafa yorulmamış kavramların gündeme gelmesi, gündelik hayat ile barınmanın nasıl değişmekte/değişecek olduğunun konuşulması değerli.

Erotik olmaktan uzak sevişme anları, sarhoşluğu andıran sokak fotoğrafları, bulanık görüntülerin arasında keskin imgeler… Fotoğrafçının kendi travmasını sansürlemeden gösterdiği cesur bir kitap.

“Hazine Avı” başlıklı atölye kapsamında bir araya gelen on ikinci vardiya Venedik’in görünmez kentinin saklanmış, atlanmış ya da dönüşmüş nesnelerini bulup, hikâyelerini tartışmak üzere iz sürdü.

16 Kasım 2018 — 18:30 —
Anarad Hığutyun Binası, İstanbul

Ağırlıklı olarak güncel sanatçıların, şairlerin, akademisyenlerin, ilk kez buluşanların ve yalnızların uğrak yeri Urban Cafe’nin mermerdeki logosu ile tabeladaki logosu arasındaki farkların düşündürdükleri üzerine.

« …birleşmeli kültürler, doğu batı vesaire, karıştır ne varsa kıymetli,
insan ol, insanca yaşa, fakat
hazla hakkaniyetin dengesinde şaşmamalı terazi, görüyorsun ya hastalıklı hesaplamalardan boy attı bunca dağdağa. »

Belgesel belgelemez… Belgesel,
tarihi kayıt altına almakla uğraşmaz… Belgeselin tarihle olan ilişkisi,
bir yansıma değil ama bir yaratım temelinde kurulur… Belgesel,
her zaman politiktir…