Mitler, şiirler, sanatçılar, mimarlar, anneanneler, dedeler, rüzgâr, susuzluk, balıklar ve kumdan oluşan yeni bir ekosistemi ele alan bir kataloğa dair.

« Kulak nerede beklemeyi bırakıyor? Nerede sesin içinde dolaşmaya başlıyor? Zaman nerede çizgisel olmaktan çıkıp mekânsal bir yoğunluğa dönüşüyor? »

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hayalet Kuartet adlı sergisi, geçmişin şehirde bıraktığı yankıları dinlemeye yönelen bir sergi.

Saadet Türköz’ün sanatı, insan sesinin söz ile ses arasında gidip geldiği, ne biri ne de diğeri olduğu, iki ucu kavuşturan ve onlar arasında hareket eden, doğaçlamalarla var olan bir sanat.

Hâle Albayrak’ın küratörlüğünü üstlendiği Okunamayan, okunabilir ile okunamaz bulunanın arasındaki eşikte konumlanan, yeni bir okunsallığın olduğu kadar yeni bir yazınsallığın arayışında olan bir sergi.

Hera Büyüktaşcıyan’ın Nilüfer Şaşmazer’in küratörlüğünü yaptığı Hayalet Kuartet sergisi madde ile malzemeyi iç içe geçiren, ikisi arasında bir bütünlük oluşturan bir sergi.

Ahmet Mert Hasret ve Cem Yünür’ün Bir zamanlar, eski zamanlarda, belki hâlâ hiçbir şey gerçekten bitmedi başlıklı sergisi, düşünsel ve biçimsel bir işbirliğiyle inşa edilmiş, karşıtlıklar ile ortaklıkları bir arada kavrayan bir sergi.

Doğa Yirik’in, küratörlüğünü Sarp R. Özer’in üstlendiği, Depo’da gerçekleşen sergisi Kesintisiz üzerine, sanatçı ve küratörle hem sergiyi hem de serginin içeriğini farklı yönlerden ele alan derinlemesine bir söyleşi.

« Bir şeye sahip olmak ya da olmamak üzerinden dolaşıma giren sosyal ölçü birimleri flörte, arkadaşlığa, aşka, diyaloglara, yani samimi duygularla sahnede olduğumuz ilişkilenme hâllerine kadar sızmış durumda. »

« İçine daldığım evren, herhangi bir zaman ve yerde, başlangıç ya da sonu dikkate almadan, rastlantısal bir yerden içine … dalınıp okunabilecek bir örgü. »

Delfin Öğütoğulları’nın küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hah! adlı karma video sergisi, sistem ve daire kavramlarının kesişiminde yer alan video çalışmalarını bir araya getiren, iki kavramın tekelinde iş gören bir sergi.

Felice Hapetzeder’in PASAJ İstanbul’da gerçekleşen Öteki Haritalar adlı sergisi, kentsel değişimi ritim, kimlik ve hafızayla ilişkisinde ele alan bir sergi.

Delfin Öğütoğulları’nın küratörlüğünde Arter’de gerçekleşen Hah! başlıklı karma video sergisi üzerine bir söyleşi.

« Teoman’ın sanatı, teknolojiyi hiçbir zaman nötr bir araç olarak görmedi. Kamera, bilgisayar, yazılım, internet… her biri onun için hem imkân hem engel, hem oyun hem mücadele alanı oldu. »

Ezgi Yakın’ın Değişken Aralık adlı sergisi örtük ve açık olan mekânsal kesitlerdeki geçici dengeler, destek ilişkileri ve sınırlamalar ile bunlarla ilişkilenen yapısal ve mimari unsurlara dair.

« Sonuçta mesele yalnızca sanat işleri değil, onların içinden geçen,
bize dokunan, bizi yaralayan ya da yüzleşmeye zorlayan deneyimler. Bazıları keşke olmasaydı dedirten. »

Lucia Tallová’nın Zilberman’da açılan solo sergisi Geçici Anıtlar, hafıza ile insanmerkezcilik arasındaki ilişkiyi tartışmaya açan, nesnelerin dünyayla ve birbiriyle kurduğu dolanık ilişkiyi odağa alan bir sergi.

Canan Tolon’un sergisi Nakarat, on iki resmin döngüsel bir kesişiminden oluşan, ormanı temsil etmektense ona yeni bir imge bahşeden bir sergi.

Heykel kaide olmaktan sıyrıldığında dikey bir uzanıma sahip olmayı keser ve yataylaşır. Diğer bir deyişle sonsuz yayılım ve çeşitleme olasılığını haiz olur. Çağdaş heykeli ayırt edici kılan budur: Yatay olma hâli.

« Dicle Nehri geçmişten günümüze tüm canlılarıyla çevresini ve kendi yaşamını beslemiş. Bugün ise hukuki görünmezlik ve insan müdahaleleriyle sessizleştiriliyor. »

Bireyin ve toplumun bedenini kat eden birer kuvvet olarak kaygı ve krizi odağına alan bir sergiye dair.

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da düzenlenen sergisi Çek Valf üzerine üretim, hareket ve zaman kavramları etrafında bir inceleme.

Kerem Ozan Bayraktar’ın Sanatorium’da gerçekleşen yeni solo sergisi Çek Valf, bütün-parça, doğal-yapay, geçmiş-gelecek gibi ikiliklerin ötesinde konumlanan, bu ve benzeri ikilikleri tek bir potada eriten bir sergi.

« [T]anık olduğumuz, Hadia’nın elbise formunu alan varlık mücadelesinin,
onu sınırlayan fiziksel ve politik çerçevelerden sıyrılarak bir mekânda tezahür etmesi… »

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların somut mekân ve atık kullanımlarına dair bir diyalog.

Çölün yarattığı etki ve etkilenimler üstünden türlü ifade şekli ve işlev türeten deneysel bir sergiye dair.

« Kitsch sanatın bir uzantısıdır ve sanattan farklı olarak kapitalizme entegre olmak yerine onunla simbiyotik bir ilişki kurar. »

Botanik semboller, zamansal kopuş ve kültürel kalıntılar üzerine.

Zeynep Üçöz’ün heykelleri her nesnenin içinde saklı olan kuvvetleri, denge, iz ve boşluğu duyumsanabilir hâle getiren, tam anlamıyla çağdaş heykeller.

Yeryüzü Halleri sergisinden hareketle sanatçıların üretim süreçleri ve mecra kullanımlarına dair bir diyalog.

Didem Erbaş’ın 7 Mart 2025 ile 10 Mayıs 2025 tarihleri arasında Sanatorium’da gerçekleştirilen Toprak Parçasının Koptuğu An isimli sergisi üzerine.

« Bu dünyanın içinde başka dünyalar da var. Zamanı doğrusal düşünmeksizin birleşelim, sızalım, delelim. Gün ışığını ve kaynakları herkese ulaştıralım. Başka dünyaların verileri, sakinleri ve yüzergezegenler sizi bu dünya için işbirliğine çağırıyor! »

Jinoos Misaghi’nin Soyut Bir Durumun İçinde Gezinmek adlı sergisi resmin parçalı dünyalar imal ettiği bir sergi.

Sanatın nesnesi de sosyal ve tarihselse, sanat da diğer pratikler gibi belli koşullar altında bilgi üretiyorsa, sanat o kadar da biricik olmayabilir mi? Sanatın bağımsızlığı ve özerkliğinden söz etmenin gerçekten bir anlamı var mı?

Bir buçuk yıl boyunca yapılan yürüyüşlerden beslenerek Haletiruhiye Semt Sakinleri sanatçıları tarafından Tarihi Bıçakçı Han’da gerçekleştirilen Belki de Geçenler İçin adlı sergi üzerine.

Zeynep Demirhan’ın Anlık Telaşın Anatomisi adlı sergisi, mekânsal ve kimyasal süreçleri iç içe geçiren, çoklu döngüler oluşturan bir sergi.

Barın Han’da gerçekleşen Anlatı Gücü İttifakı sergisinin küratörleri Onur Karaoğlu ve Alper Turan ile ittifakın sanatsal eylemlerine, ortaya çıkmasına vesile olan kolektif sürece ve izleyiciyle buluşmasına dair bir söyleşi.

Düşüncelerimiz ve eylemlerimize direnen, bizden bağımsız bir gerçekliği olan bir dünyaya erişim sağlayan bir sanatsallık söz konusu olabilir mi?

Kadir Kayserilioğlu’nun Cennetin Duvarları isimli filmi olumsuz her şeye inat ederek hayatta kalan ve evrilen türlere odaklanır. Gözle görülür bir teşvik olmaksızın yeşerebilen küçük yaşam formlarını bize defalarca hatırlatır.

Fotoğraf ve videonun imgesini yağmuru model alarak yeniden tasarlayan, zamanı döngüsel kılan bir sergi üstüne.

İnsanmerkezcilikten arındırılmış, akılcılığa dayalı, yorum ve estetik alımlamadan bağımsız bir sanat mümkün olabilir mi?

6. Mardin Bienali’nde görücüye çıkan ve içine doğduğu toplumu eleştiren bir Ulay videosu, Mardin’de olan bitenleri göz ardı etmenin vasıtası olabilir mi?

Esra Özdoğan’ın Çağla Özbek’in küratörlüğünde vücut bulan sergisi Makinedeki Hayalet, fotoğrafı gerçekçi değil gerçeküstü sahneler kurmak için işe koşan, resim ile sinemanın fotoğraf üstünden kesişip kavuştuğu bir sergi.

Elin hükmünden feragat etmek, sanatsal/zanaatsal çıktı ile onun yaratıcısı arasındaki dolaysız ilişkinin kopması ve bilinen anlamıyla sanatın ortadan kalkma olasılığı üzerine.

Çağdaş sanat yorumun ve öznelliğin kıskacından kurtulup nesnel bir dünya anlayışı sağlayabilir mi? Anlamı ve varlığı deneyimde yatmayan bir sanat yapım şekli de mümkün olabilir mi?

Sanatın ölümünü yeni ve insan olmayan bir sanatçı tipinin doğumuyla müjdeleyen, bugün dün olduğundan daha da geçerli olan, tamamen bu yüzyıla adanmış bir sanat manifestosu.

« Bir yeraltı mağarasındayım. Burada her şey titrek bir griliğe boyalı. Bütünü bütününe ele geçiriyor grilik beni. Üstümden akıyor, sızıyor tüm hücrelerime. […] Sancımız, bedenlerimiz, nefeslerimiz bile gri. »

« Bizim için dışarısı ile içerisi, özel olan ile kamusal olan birbiri içine geçmişti. Ne de olsa düşünmek ve sanat yapmak için tuttuğumuz alan hayatın tam ortasındaydı. Üstelik bu hayat benim daha öncesinde tanık olduğum yaşam alanındakinden çok daha canlıydı… »