Sinema endüstrisinde “baskı filmden dijital formata” geçiş, 1990’ların sonu ve 2000’lerin başında gerçekleşen önemli bir kırılma noktasıdır. Sundance Film Festivali, ana akım festivaller arasında dijital projeksiyonu ilk kullanan festivallerden biridir. Henüz dijital sinema standartları (DCI) tam oluşmamışken, 1999 yılında Texas Instruments tarafından geliştirilen DLP teknolojisine dayanan dijital projeksiyon sistemlerini deneysel gösterimlerde kullanmaya başlar. 2001 yılında ise Digital Projection International dijital projeksiyon sağlayıcısı olarak festivalle iş birliği yapar ve Park City’deki birçok salonda dijital projektörler kurulur. Aynı yıl yaklaşık kırk film dijital teknolojiyle gösterilir. Sundance’in dijital altyapı kurulumlarına verdiği önem, düşük bütçeli dijital üretimlerin bağımsız sinemacılar için sunduğu olanaklarla yakından ilişkilidir. Dijital teknolojiler, yüksek maliyetli film baskısı ve dağıtım lojistiği gibi engelleri azaltarak kurgu ve gösterim süreçlerini daha erişilebilir hâle getirmiştir. Bu gelişme, bağımsız yönetmenlerin daha sınırlı bütçelerle film üretebilmesine imkân tanımış ve özgün anlatım dilinin teknik maliyetlerden daha belirleyici olduğu yeni bir üretim ortamının oluşmasına katkıda bulunmuştur.

Dijital dönüşümün hız kazandığı bu dönemde, 2001 yılı festival programı açısından bağımsız sinema tarihinin güçlü seçkilerinden biri olarak öne çıkar. Richard Kelly’nin Donnie Darko’su, Jonathan Glazer’ın Sexy Beast’i, Richard Linklater’ın Waking Life’ı, Christopher Nolan’ın Memento’su ve John Cameron Mitchell’ın Hedwig and the Angry Inch’i 2001 yılındaki festivalde tanıtılan yapımlar arasındadır. Özellikle “gece yarısı gösterimi” [midnight screening] kategorisindeki bu filmler için uzun kuyruklar oluşur. Sundance zaten izleyicilik deneyimi açısından her zaman çarpıcı hikâyelere sahip bir festivaldir. Örneğin American Psycho’nun dünya prömiyeri için festival katılımcıları film başlamadan dört saat önce kuyrukta beklemeye başlamıştır. 2002 yılı ise Rebecca Augusta Miller’ın Personal Velocity: Three Portraits, Peter Alan Care’in The Dangerous Lives of Altar Boys, Paul Greengrass’ın Bloody Sunday, Liz Garbus’ın The Execution of Wanda Jean, Gary Winick’in Tadpole, Nanette Burstein ve Brett Morgen’ın The Kid Stays in the Picture filmlerinin festivale damgasını vurduğu yıldır. 2002’de festival jüri üyesi John Waters, o yılki festival deneyimi için “Her şeyi gördüğümü sanıyordum ama buradan hayretler içinde ayrılacağım” der. Örneğin The Execution of Wanda Jean’in ilk kez gösterildiği tarih (11 Ocak 2002), filmde hayatı anlatılan Wanda Jean Allen’ın idam edilişinin tam birinci yıl dönümüdür. Film, Sundance Festivali’ndeki görünürlüğü sayesinde HBO’nun “America Undercover” serisine dahil olarak geniş kitlelere ulaşır. Festivalde büyük beğeni toplayan ve çok düşük bir bütçeyle, el tipi dijital kameralarla çekilen Tadpole, Gary Winick’e “En İyi Yönetmen” ödülünü kazandırır. Film, Sundance’teki gösteriminin ardından Miramax tarafından satın alınır. 2002’deki festivale damgasını vuran bir diğer film Bloody Sunday ise Kuzey İrlanda’nın Derry şehrinde sivil haklar için düzenlenen barışçıl bir yürüyüş sırasında İngiliz askerlerinin silahsız göstericilerin üzerine ateş açması sonucu on üç kişinin hayatını kaybetmesini konu alır. Film, Sundance’te Dünya Sineması Seyirci Ödülü’nü aldıktan sonra Berlin Film Festivali’nde de Altın Ayı’yı (Hayao Miyazaki'nin Spirited Away filmiyle paylaşarak) alır. 2002’de Sundance’in ardından başka festivallerde de ses getiren filmlerden bir diğeri, durgun fotoğraflara derinlik katarak onları hareketliymiş gibi gösteren ve 2.5D efekti kullanımıyla Sundance’te büyük ilgi gören The Kid Stays in the Picture olur. Robert Evans’ın kitabından uyarlanan film aynı yıl Cannes Film Festivali’nde “Yarışma Dışı” (“Out of Competition”) kategorisinde gösterilir.

2002 yılı Diane Weyermann’ın Sundance Enstitüsü’ne katılımının ardından kurulan Sundance Belgesel Fonu’nun Enstitü’nün temel destek mekanizmalarından biri hâline gelmesi açısından da önemlidir. Fon, insan hakları, sosyal adalet ve ifade özgürlüğü gibi temalara odaklanan belgesel projeleri de desteklemeyi hedefler. Bu kapsamda desteklenen politik içerikli yapımlar arasında Laura Poitras’ın Citizenfour (2014), Yance Ford’un Strong Island (2017), Rintu Thomas ve Sushmit Ghosh’un Writing with Fire (2021), Alex Pritz’in The Territory (2022) ve Filistinli-İsrailli bir kolektif tarafından çekilen 2024 tarihli No Other Land yer alır. Bu fon sayesinde oluşturulan Belgesel Film Programı, 2003-2004’te Film Müziği Programı’nın da desteğiyle belgesel filmlerde müziğin rolünü güçlendirmek amacıyla “Belgeseller için Besteciler Laboratuvarı”nı açar. Ardından filmlere montaj aşamasında yaratıcı destek sağlamak için Kurgu ve Hikâye Anlatımı Laboratuvarı oluşturulur.

Projeksiyon teknolojisi kadar “çevrimiçi erişim” konusunda da öncü bir role sahip Festival, 2005’te Kısa Film Programı’ndan bir seçkiyi ilk kez çevrimiçi olarak sunar. Büyük A sınıfı festivaller 2005’te henüz geniş çaplı çevrimiçi gösterim denemelerine başlamamıştır. Cannes, Venedik, Berlin Film Festivalleri çevrimiçi gösterim konusunda oldukça mesafeli, hatta korumacı bir tavır içindedir o dönem. Sundance ise kısa filmlerin geleneksel ticari dağıtım olanakları çok düşük olduğu için, bu filmleri çevrimiçi platformlarda erişime açarak yönetmenlerin görünürlüğünü artırmayı hedefler. Sundance’in bu adımı, bağımsız sinema için erken dijital dağıtım deneylerinden biri olarak kabul edilir. Daha sonra bu yaklaşım, pandemi dönemi ve sonrasında hibrit/çevrimiçi festival modellerine zemin hazırlar. 2005’te ayrıca Sundance Festival programına, “Dünya Sineması Yarışması” (“World Cinema Competition”) kategorisi eklenir ve ABD dışındaki yapımlar için kurmaca film [drama] ve belgesel [documentary] olmak üzere iki ayrı yarışma bölümü oluşturulur. Jun Ichikawa’nın Haruki Murakami’nin kısa öyküsüne dayanan filmi Tony Takitani (Japonya), Susanne Bier’in Afganistan Savaşı’na giden bir askeri anlattığı ve yıllar sonra remake’i yapılacak filmi Brothers (Danimarka), Werner Herzog’un Grizzly Man ve Peter Raymont’un Shake Hands with the Devil: The Journey of Roméo Dallaire (Kanada) filmleri, ilk uluslararası yarışmada gösterilen filmler arasındadır. Amerikan yapımları arasında ise Miranda July’nin Me and You and Everyone We Know, Craig Brewer’ın Hustle & Flow, Noah Baumbach’ın The Squid and the Whale, Henry Rubin ve Dana Shapiro’nun Murderball ve Luc Jacquet’nin March of the Penguins filmleri 2005’in öne çıkan filmleridir.

2006 yılında Sundance’in izleyici sayısı rekor seviyelere ulaşır ve çevrimiçi izleyiciler festivalin resmi sitesinden bir milyondan fazla kısa film ve orijinal içerik bölümü indirir. Bir milyon toplam indirme/izleme sayısı [downloads/streams], bağımsız sinemanın yalnızca “seçkin bir kitle”ye değil, internet erişimi olan geniş bir izleyici kitlesine ulaşabildiğini gösteren önemli bir göstergedir. Jonathan Dayton ve Valerie Faris’in Little Miss Sunshine filmi, 2006 Sundance’inin unutulmazlarındandır. Kelly Reichardt’ın Old Joy’u da büyük bütçeli, gösterişli bağımsızların tam zıttı olarak Sundance’in asıl ruhu olan “saf bağımsızlığa” bir selam niteliği taşır. Dönemin bağımsız belgeselcileri arasında efsaneleşen MiniDV formatındaki Panasonic AG-DVX100 kamerayla çekilen Old Joy, bir yönetmenin anlatmak istediği hikâyeyi çok düşük bir bütçeyle dahi etkileyici bir sinema dili kurarak anlatabileceğini gösteren çarpıcı bir örnektir. Sundance’teki prömiyerinden sonra film, Rotterdam Film Festivali’nde “Kaplan Ödülü”nü (“Tiger Award”) kazanır. 2006’nın bir diğer unutulmaz filmi de Davis Guggenheim’ın, Al Gore’un iklim krizi sunumunu merkeze alan filmi An Inconvenient Truth olur. Film, Sundance’te gösterildiğinde Al Gore’un politik kimliği eleştirilse de iklim krizi konusunu anlaşılır ve etkileyici bir anlatımla (grafik animasyonlar ve 3D görselleştirmeler) sunması nedeniyle övgü alır.

2006 yılı ayrıca müzisyenler Neil Young ve Leonard Cohen’den ressam Jean-Michel Basquiat’a, fotoğrafçı William Eggleston’dan oyun yazarı Tony Kushner’e kadar çeşitli sanatçılara odaklanılan bir yıl olur. 2006 Mayıs’ında New York’ta Brooklyn Müzik Akademisi’nde (BAM) bir pilot program düzenlenir. Sundance Enstitüsü, Utah’ın karlı dağlarında gerçekleşen festival havasını New York’a taşımaya karar verir. Pilot program (Sundance Institute at BAM) festivalin en iyi seçkilerini, prömiyer yapmış önemli bağımsız film ve bağımsız sinemacıları Brooklyn’deki izleyiciyle buluşturur. Tıpkı ana festivalde olduğu gibi, yönetmenlerle soru-cevap seansları ve sinema üzerine paneller düzenlenir. Program üç yıl devam ettikten sonra Sundance’in lojistik ve programlama önceliklerinin değişmesi ve BAM’in kendi bağımsız film kimliğini ayrı şekilde sürdürme isteği nedeniyle 2008’de sona erer. 2006 Sundance’inin bir diğer önemli özelliği ise Robert Redford ve Sundance Enstitüsü’nün GSM Association (GSMA) ile “Global Short Film Project” adlı bir pilot proje başlatmaları olur. Proje kapsamında Redford daha önce Sundance’te filmleri gösterilmiş altı bağımsız film yapımcısına, mobil dağıtım için kısa film çekme görevi verir. Projenin amacı, kısa film üreten bağımsız yapımcıları bu yeni medya ortamında üretim yapmaya yönlendirmektir.

Tüm bu olumlu gelişmelerin yanında, 2006 yılı Robert Redford ve festival ekibi için festivalin kontrolden çıkacak şekilde büyüdüğü bir yıl olur. Bağımsız sinemanın adresi sayılabilecek Utah, Hollywood’un istilasına uğramış devasa bir pazar hâline gelir. Park City sokakları, bağımsız filmle ilgisi olmayan cep telefonu şirketleri, enerji içeceği markaları ve lüks moda evlerinin sponsorluk çadırlarıyla dolar. Tek bir ana caddesi olan küçük bir kasabada trafik durma noktasına gelir, otel fiyatları fırlar. Redford, festivalin ruhunu kaybetmeye başladığını fark edince kasabanın ana caddesindeki reklam tabelaları ve izinsiz marka etkinliklerine karşı yerel yönetimle iş birliği yaparak bazı kurallar getirilir. Filmlerle doğrudan bağı olmayan markaların festival alanındaki varlığı azaltılır. Ayrıca, bilete erişim konusunda sektör profesyonellerinin önceliği yerine, yerel halkın ve sinemaseverlerin filmlere erişebilmesi için biletleme sisteminde değişiklikler yapılır. Rekor seviyelere ulaşan izleyici talebi için de ek seanslar konulur.

2007’de Sundance Enstitüsü, dijital platformlarla (YouTube, iTunes) iş birliklerine gider. Festival günlükleri, röportajlar, kısa film seçkileri, paneller YouTube üzerinden yayımlanır. iTunes (Apple) aracılığıyla da kısa film seçkileri ve kürasyonlar indirilebilir (ücretli) formatta sunulur. Bunlara ilave olarak da Sundance Film Festivali, o dönemin popüler sanal dünyası Second Life içinde dijital bir “Sundance Alanı” kurar. (Second Life, kullanıcıların bilgisayar üzerinden bağlanarak bir avatar aracılığıyla dolaşabildiği, üç boyutlu bir çevrimiçi ortam sunan erken dönem bir metaverse örneği olarak değerlendirilebilir.) Sundance burada sanal bir festival mekânı tasarlar, bazı video içeriklerini, etkinlik duyurularını ve interaktif buluşmaları duyurur. Dijital kültürün yükseldiği dönemde fiziksel olarak Utah’a gitmeden, dijital ortamda “festival atmosferi”ne katılma denemesi olarak Enstitü 2007’de, sinema ile çağdaş sanat ve dijital teknolojiyi birleştiren deneysel projelere yer de açmak ister ve “New Frontier” adını verdiği bir bölümü festival programına ekler. “New Frontier” bölümünün motivasyonu hikâye anlatımının sınırlarını genişleterek deneysel içeriklere odaklanmak, dijital teknolojiye yer açmak ve festival mekânlarında galeri benzeri deneyim alanları oluşturmaktır. Bu bölüm sayesinde video enstalasyonları, multimedya projeleri, etkileşimli [interactive] anlatılar Sundance’te kendine yer bulma şansı elde eder. Daha sonraki yıllarda ise VR (sanal gerçeklik), AR (artırılmış gerçeklik) ve XR (genişletilmiş gerçeklik) projeleri gibi formatlara yer verilir, interaktif belgesel ve oyun-anlatı hibritleri festival programına dahil edilir.

Sundance Enstitüsü, bağımsız filmlerde yalnızca yönetmenlerin değil, projeyi savunan, uzun vadeli strateji kuran ve bazen hikâyeyi geliştiren yapımcıların da kritik rol oynadığını düşünür. Sundance’e göre bağımsız projelerin sürdürülebilir şekilde üretilmesini sağlayan yapımcılar yalnızca finansman bulan kişiler değil, aynı zamanda yaratıcı ortaklar olarak konumlandırılmalı ve yapımcıların uzun vadeli kariyer gelişimleri desteklenmelidir. Bu nedenle Enstitü, yeni nesil yapımcıları sistemli biçimde desteklemek adına 2008 yılında “Yaratıcı Yapımcılık Girişimi” (“Creative Producing Initiative”) adında bir destek programı başlatır. Program yeni yapımcılar için atölye desteği, hibe ve finansman, mentorluk, endüstri bağlantıları kurma imkânları sunar.

2009 yılında Sundance Film Festivali yirmi beşinci kez izleyiciyle buluşur. Bu yıla özel olarak festival mezunları Utah’a çağırılır ve bağımsız sinemanın geçmişi, bugünü ve geleceği üzerine tartışma oturumları düzenlenir. Yirmi beşinci edisyonda ayrıca kırk ikisi ilk filmlerini çeken yönetmenlere ait olmak üzere toplam iki yüz on sekiz film gösterilir, bunun yanı sıra geçmiş yıllardan seçilen filmlerle “festivalin ikonik anları” retrospektifine yer verilir. Steven Soderbergh yirmi yıl önce Sundance’te İzleyici Ödülü’nü kazanan filmi Sex, Lies, and Videotape’in gösterimi için Utah’a gelir. 2010 yılında ise festivale Banksy damgasını vurur. Ünlü İngiliz sokak sanatçısının tek filmi olan Exit Through the Gift Shop dünya prömiyerini 24 Ocak 2010’da Sundance’te yapar. Banksy’nin yüzünün görülmediği filmdeki birçok görüntü Fransız bir amatör kameraman olan Thierry Guetta tarafından çekilse de Banksy, Guetta’nın ham görüntülerini kullanarak filmi kendi mizah anlayışıyla kurgular. Festival kutlamalarına Banksy tabii ki bizzat katılmaz ama Park City duvarlarına birkaç stencil eser hediye eder. Sundance Festival ekibi, Banksy’nin stencil tekniğiyle yaptığı melek çocuk, çiçeklere hayran kameraman ve ünlü ikonik fare resimlerini cam panellerle korumaya almıştır. 2010 Festivali’nde Banksy’nin işleri kadar geniş yankı uyandıran bir diğer şey de Gaspar Noé’nin Enter the Void filmi olur. Görsel olarak çarpıcı, hikâye anlatımı açısından zorlayıcı bir film olan Enter the Void tam da Sundance’in sevdiği deneysel sinema geleneğine yakın bir filmdir. 2010’da ayrıca Debra Grani’nin Ozark Dağları’ndaki yoksul bir ailenin hayatta kalma mücadelesini anlatan filmi Winter’s Bone ve David Michôd’un Animal Kingdom filmleri, her ne kadar Noé’nin filmi kadar izleyici üzerinde sarsıcı bir etki bırakmasa da festivalde ön plana çıkar.

Sundance Film Festivali’nin uluslararası ölçekte büyümesinde çok önemli rol oynayan ve Sundance’i bir dünya markası hâline getiren Geoffrey Gilmore, 1991’den beri devam ettiği festival direktörlüğü görevini 2010 yılında John Cooper’a devreder. Geoffrey Gilmore döneminde (1991–2009) Sundance, Amerikan bağımsız sinemasının merkezi hâline gelmiş, festival uluslararası ölçekte saygınlık kazanmış, dünyanın her yerinden katılımcıya ev sahipliği yapmış ve “Sundance estetiği” diye tarif edilen bir dil oluşmuştur. Gilmore’un on sekiz yıllık “kurumsallaşma ve markalaşma” döneminden sonra John Cooper döneminde (2010–2020) ise dijital dağıtım ve internet üzerinden yayın [streaming] önem kazanır ve teknoloji temelli anlatı biçimleri kurumca desteklenir. Cooper’ın ön ayak olduğu dijital dönüşüm sürecinde, yenilikçi anlatı biçimlerinin kurumsallaşması ve festivalin teknolojiyle entegrasyonu doğrultusunda, 2010 yılında Festival, NEXT adını verdiği özel bir bölüm başlatır. NEXT, Sundance’in ana yarışma kategorilerinden farklı olarak düşük bütçeyle çekilmiş, biçimsel ve anlatısal olarak yenilikçi, deneysel ve sınırları zorlayan, bağımsız sinema geleneğini yeniden tanımlayan filmleri tanımak ve desteklemek amacıyla tasarlanmıştır; yalnızca bir gösterim platformu değil, aynı zamanda kendi içinde ödüller veren bir bölümdür. Bu ödüller, NEXT İzleyici Ödülü ve NEXT Jüri tarafından verilen yaratıcı ödüldür. NEXT bölümüne başvuranlar genellikle ilk veya ikinci uzun metraj filmlerini yapan yönetmenler olur. Ayrıca programın temel başvuru kriterlerinden bir diğeri de ekonomik sınırdır; çekilen filmlerin yaklaşık beş yüz bin dolar ve altı bir bütçeyle çekilmiş olması gereklidir. Ancak bugün böyle bir bütçe limiti bulunmaz. İlk yılın “Best of NEXT” ödülünü alan Homewrecker (Todd & Brad Barnes) radikal ve deneysel bir film olmasa da son derece sınırlı kaynaklar ve küçük bir ekiple çekilen, minimal mekân kullanan, karakter merkezli, gündelik ve doğal akışlı bir anlatı kuran bir filmdir. Festival, ilerleyen yıllarda da “biçimsel yenilik”e verdiği önemi sürdürür ve bu yaklaşımı teşvik etmek amacıyla yeni bir ödül kategorisi oluşturur.

2011 yılında Sundance Enstitüsü, dijital platformların yükselişine paralel olarak Artist Services programını başlatır. Bu program, Sundance Enstitüsü mezunlarının eserlerinin hak sahipliğini korumak, aynı zamanda iTunes, Amazon, Netflix gibi dijital platformlara doğrudan erişim imkânı sunmak, geleneksel dağıtımcıya bağımlılığı azaltmak, hibrit ve doğrudan dijital dağıtım modellerini teşvik etmek için kurgulanır. Artist Services’in çıkış noktası bağımsız bir film yönetmeninin, eserinin haklarını tamamen bir dağıtımcıya devretmeden dijital platformlara ulaşabilme imkânına sahip olması olduğu için geleneksel dağıtım zincirini kısmen devre dışı bırakmayı amaçlar. Bu kapsamda Sundance Enstitüsü, bazı dijital platformlarla doğrudan kurumsal anlaşmalar yapar ve Artist Services programına kabul edilen bir film için “aracı” [aggregator] rolü üstlenir. Böylece yapımcı/yönetmen, haklarını büyük dağıtımcıya devretmeden dijital platformlara erişebilir ve gelir paylaşımı daha şeffaf ve doğrudan olur. Bu model, düşük bütçeli bağımsız filmler için büyük bir avantajdır. Geleneksel dağıtım modelinde dağıtımcı, filmin belirli bölgelerdeki dağıtım haklarını belirli bir süre için devralır ve gelir paylaşımı çoğu zaman dağıtımcının masraflarını karşılamasının ardından gerçekleşir. Buna karşılık Artist Services modelinde film hakları büyük ölçüde yapımcı ve yönetmende kalır; dağıtımcı hak sahibi değildir, sadece hizmet sağlayıcı görevi üstlenir. Artist Services ayrıca yönetmen ve yapımcının hibrit dağıtım stratejileri (festival gösterimi, sınırlı sinema dağıtımı, platformlar) geliştirmesine de olanak tanır.

2011’de Sundance Enstitüsü, yeni anlatı formatlarıyla çalışan hikâye anlatıcılarını Sundance laboratuvar modeliyle desteklemek için New Frontier Story Lab’i başlatır. New Frontier Story Lab’ın odak noktası daha çok interaktif anlatı, transmedya anlatı, çok platformlu anlatılar, deneysel dijital formatlardır. Program ilerleyen yıllarda XR/VR (genişletilmiş gerçeklik/sanal gerçeklik) ve sürükleyici anlatı biçimlerini de kapsayacak şekilde genişler. Sanal gerçekliğin (VR) hikâye anlatımında bir araç olarak değerini fark eden Nonny de la Peña, 2012 yılında immersif çalışması Hunger in Los Angeles’ı sunmak üzere Sundance Film Festivali New Frontier bölümüne davet edilir. Bu davet, de la Peña’nın stajyeri Palmer Luckey’i University of Southern California’da VR başlığının mobil bir versiyonunu geliştirmesine vesile olur. Geliştirilen erken dönem VR başlık prototipleri daha sonra Oculus Rift’in (başa takılan bir görüntüleme cihazı, head-mounted display, HMD) ilk örneklerinden biri hâline gelir.

2012 yılında Sundance Enstitüsü kadın sinemacıları desteklemek, endüstride daha fazla fırsat elde etmelerini sağlamak ve kadınların ağırlıklı olduğu ağların büyümesini hızlandırmak amacıyla “Women at Sundance” programını başlatır. Zira bağımsız sinemada dahi karar vericiler ve kapı bekçileri arasında kadınların eksikliği hissedilmektedir. “Women at Sundance” programı 2012 yılında “Women In Film Los Angeles”la ortaklaşa başlatılır. En erken dönem laboratuvarlarda Euzhan Palcy, Barbara Kopple, Allison Anders gibi birçok kadın sanatçıya destek verilir. Her yıl kapsamı genişletilen “Women at Sundance” bünyesinde birçok burs, mentorluk programı, atölye ve eğitim programı bulunur. Bunlardan en önemlisi 2012’de başlayan ve günümüzde de devam eden “Momentum Fellowship” programıdır. Bir yıl süren bu destek programı, ilk olarak 2012’de Women at Sundance Fellowship adıyla hayata geçirilir; 2018 yılında kapsamı genişletilerek “Momentum Fellowship” adını alır. 2012 yılında ayrıca “Women at Sundance Celebration” adlı etkinlikte, festivale yazar, yönetmen, oyuncu, medya profesyoneli olarak katkı sağlayan kadınlar bir araya gelir. Etkinliğin amacı sadece kadın odaklı projeleri kutlamak değil; aynı zamanda başarıları değerlendirmek, varılan mesafeyi görmek ve hâlen yapılması gerekenleri konuşmaktır. Festivalde ise Ava DuVernay’in filmi Middle of Nowhere ABD Dramatik kategorisinde En İyi Yönetmen ödülü kazanır ve DuVernay bu ödülü kazanan ilk Afrikalı-Amerikalı kadın yönetmen olur. Dünya sineması bölümünde Sinematografi ödülünü Sally El Hosaini’nin Londra’da yaşayan iki Arap kardeşin kimlik ve suç dünyasıyla ilişkisini anlatan My Brother the Devil kazanır. Dünya Sineması Senaryo Ödülü’nü de Marialy Riva’nın dindar bir ailede büyüyen genç bir kızın cinsellik ve kimlik arayışını anlatan provokatif filmi Young & Wild alır. 2012’de ABD Dramatik Yarışması’nda altı filmden sadece üçü kadın yönetmenlere aitken, bu sayı 2013’te sekize çıkar ve bu kategorideki filmlerin yarısının kadın yönetmenler tarafından yapılmış olması, festival tarihinde önemli bir dönüm noktası olarak değerlendirilir.

2013 yılında Sundance Enstitüsü, post-prodüksiyon sürecindeki ses ve müzik tasarımının bağımsız film üretimindeki kaliteyi yükseltmek ve genç bestecilerle yönetmenler arasında yaratıcı iş birlikleri kurmak ister. Bu kapsamda “Sundance Institute Music and Sound Design Labs” adı verilen bir atölye kurulur ve Enstitü, Skywalker Sound’la iş birliği yapar. Bu iş birliği sayesinde 1999’da kurmaca filmler için açılan Composers Lab ve 2004’te belgeseller için kurulan Composers Lab’ın kapsamı genişler. Önceden yalnızca film ve belgesel müziği bestecilerine odaklanan bu laboratuvarlar, 2013 itibariyle ses tasarımcılarıyla ortak çalışmalar yapmaya başlar. Program, George Lucas’ın kurucusu olduğu Skywalker Ranch’in yüksek teknolojik altyapıya sahip ses stüdyolarında gerçekleşir. Sundance Enstitüsü ile Skywalker Sound arasındaki 2013’te başlayan bu iş birliği günümüzde de eğitim ve mentorluk programlarıyla devam etmektedir. “Music and Sound Design Labs at Skywalker Sound” programı genellikle yaz aylarında birkaç hafta süren bir rezidans programı olarak düzenlenir ve yaklaşık sekiz besteci ile dört kurmaca ve dört belgesel yönetmeni birlikte çalışır.

ABD, Amerikan sineması, bağımsız film, dijital sinema, film, film festivali, sinema, Sundance Film Festivali, Süheyla Tolunay İşlek, Utah