Serdar Kökçeoğlu’nun Pil adlı kitabı ile belgeselcilik pratiği arasında mekik dokuyan bir söyleşinin ikinci kısmı.

Fırat Özeler’in 2023 yapımı belgesel filmi Kavur, ilkin Ömer Kavur’a ve hayatına dairmiş gibi dursa da, aslında onun anısına, bir yandan da bu anıyla özdeşleştiği kadarıyla insan olma deneyimine dair bir film. Bir melez film.

Serdar Kökçeoğlu’nun Pil adlı kitabı ile belgeselcilik pratiği arasında mekik dokuyan etraflı bir söyleşinin ilk kısmı.

Deniz Tortum’un 2020 yapımı filmi Maddenin Halleri, yaşam ile ölüm, varoluş ile yokoluş, reel ile sanal, mekân ile bellek çiftlerini eşzamanlı olarak kat eden maddeci bir belgesel film.

Wim Wenders’in meşhur ressam Anselm Kiefer’e dair belgesel filmi Anselm’den günümüzde yaptığı çalışmalara uzanan son dönem ve güncel bir Wenders muhasebesi.

Irene Taylor’ın Trees and Other Entanglements’ı insanlığın hafızasının ağaçlarla iç içeliğini görünür kılıyor.

Wim Wenders’in belgesel filmleri ve sanatçıları odağına alan film yerleştirmeleri üzerine düşünceler.

Fırat Özeler’in 2023 yapımı filmi Kavur, film yapımı özelinde normların ve kalıpların dışına çıkma cesaretini gösteren, kendine has bir film.

Wim Wenders’in, belgesel bağlamında sanatın farklı dalları arasında mekik dokuduğu bir çalışma dönemine dair.

Wim Wenders’in 1998–2003 yılları arasında art arda çektiği müzik belgeselleri Willie Nelson at the Teatro, Buena Vista Social Club, Ode to Cologne: A Rock ‘N’ Roll Film ve The Soul of a Man’e dair detaylı bir inceleme.

Wim Wenders’in, idolleri olan Nicholas Ray ve Yasujirô Ozu’yla ilişkilerine, bu ilişkilerin onun sinema diline etkisine ve Wenders’in sinema hakkında ürettiği belgesellerin kapsam ve bağlamına dair.

Wim Wenders’in erken dönem belgesel yapım serüvenine genel bir bakış.

Gümüşlük Akademisi’ne, Z kuşağına, canlı olarak arşiv izleme deneyimine ve bu yüzyılın sinemasına dair notlar.

« Zıvanayı parkelerde ahşap çıkıntının girdiği girinti diye biliriz. Parke bu girintiden kurtulunca yerinden oynar, domino etkisiyle diğer parkeleri de yerinden oynatır, bütün döşeme oynak zemin hâline geliverir. »

Sinemanın kurgu olduğu düşüncesi onun bir gösteri olduğu düşüncesiyle koşut. Oysaki sinema kurgusuz da var ve bu hâliyle bir gösteriden çok bir tanıklık. Biraz da dünyaya tanık olmamızı sağlayan dolaysız bir imge sinema.

İlhan Usmanbaş hakkında yapılan belgesel film Modernist: Usmanbaş’a, beklenmedik hastane ziyaretlerine, İlhan Mimaroğlu’nun 8mm filmlerine ve Mimaroğlu Remix Project’e dair.

İzmir’de yeni evini arayan VHS kasetlere, ZeN’in Bakırköy Akıl Hastanesi’ndeki konserine, Mimaroğlu remiks filmlerine ve dahasına dair.

Elizabeth Sankey’in Witches’ı sessizliğin güçsüzlükle eşdeğer görüldüğü, kadın imajının erkek eliyle çizildiği bir ortamda kadınların hikâyelerine ses veren, sözünü sakınmayan cesur bir film. Cüretkâr mı cüretkâr bir cadı külliyatı.

Türkiye’de modern müziğin öncülerinden İlhan Usmanbaş’ı odağına alan 20. Yüzyılın Sesleri: Usmanbaş vesilesiyle Bülent Arel’e, belgesel film yapımının zorluklarına, 20. yüzyıla, gizemli bir filme ve dahasına dair.

Serdar Kökçeoğlu’nun Mimaroğlu ve İstanbul’u Dinlemek adlı belgesel filmleri belgesel filmcilikte sesin atipik bir kullanımına örnek. Sesi imgeye tabi değil imgeye eşlikçi kılan, hatta imgeyi sesten çekip çıkaran filmler bunlar.

Deniz Tortum’un Kathryn Hamilton’la (Sister Sylvester) işbirliği içinde ürettiği Our Ark ve Shadowtime belgeselleri, bir arada sanal gerçekliğin iki kutbunu kapsıyor: bilinen hâliyle gerçekliğin yitimi ve yeni bir gerçekliğin kurulumu.

Heyecanlı şeyler, sohbet edebilmek,
Jim Haynes, Paperback Bookshop, Meeting Jim, tanışıklıklar ve merhaba diyebilmek üzerine.

« Sanılanın aksine aynı dili konuştuğumuzda değil, kendi biricik dilimizi bulduğumuzda hiç tanımadıklarımızla bile iletişim kurabiliyoruz. »

« Kendini kötü hissedenlere ‹ Sen ne yapsan sorunların çözülemez, olay sistemle alakalı › demek yapıcı bir yaklaşım olmaz. Ama öyleyse sistemden hiç mi söz etmeyelim? »

Cem Kaya’nın Türkiye’den Almanya’ya göçü müzik üzerinden okuyan belgeseli Aşk, Mark ve Ölüm, Almanya’nın
en az bilinen en büyük müzik sahnesini tanıklıklarla ve arşiv belgeleriyle
ortaya koyuyor.

« Belgesel yorumlayıcıdır demek, belgesel kurgusaldır demek değildir. Belgesel bir kurgu gibi göreli olmaktansa, bir deneme gibi perspektifseldir. »

Klasik bir doğa belgeseli, görsel bir etnografi ve film formunda çok-türlü bir dayanışma biçimi olarak Ahtapottan Öğrendiklerim üzerine.

« Bugün medyayı niteleyen şey […] Değişkenin çokluğudur. Taşmadır. Bilgiyle kaynamadır. Ekran alanı,
işlem alanıdır. […] Kullanımı tanımlayan şey dikkat değil, dikkatin dağılımıdır.
Odağın birliği değil, çokluğudur. »

Önü fermuarlı pantolon giyen
kadınların erkek olmaya çalıştığı iddiasıyla gözaltına alındığı günlerden bugüne uzanan bir aşk hikâyesi ve homofobinin hâlâ güçlü olduğu toplumlara ayna tutan bir belgesel,
A Secret Love, üzerine.

90’larda üç arkadaş Singapur’da Shirkers adlı bir film çekerler. Filmin kayıtları, filmin yönetmeni tarafından çalınır. Yaklaşık yirmi yıl sonra ortaya çıkan malzeme yine Shirkers adını taşıyan bir belgeseli mümkün kılar.

Belgesel belgelemez… Belgesel,
tarihi kayıt altına almakla uğraşmaz… Belgeselin tarihle olan ilişkisi,
bir yansıma değil ama bir yaratım temelinde kurulur… Belgesel,
her zaman politiktir…

Her şey, Meksika’nın ünlü pembe dizi oyuncularından Kate del Castillo’nun içkiyi fazla kaçırdığı bir akşam, Meksika hükümetini eleştirirken El Chapo’ya seslenen bir tweet atmasıyla başlıyor.

Wiseman, Ex Libris belgeseliyle
New York Public Library üzerinden kütüphane kurumunun günümüzde insan ve toplum için ne anlama geldiğini düşün(dür)üyor. “Public Library basit
bir kültürel merkez değil, toplumu topluma dahil eden canlı bir organizma.”

Kuram ve pratiği birbirinden
ayrı görmediği gibi akademisyenliği, sanatsal üretimi ve aktivizmi de birbirinden ayrı şeyler olarak değerlendirmeyen belgesel sinemacı
ve akademisyen: Can Candan.