Pandemi öncesi tasarım süreci ile sonrası birbirinden ne derece farklılaşıyor ya da farklılaşıyor mu? Konut bağlamında neler düşünülüyor
ve tartışılıyor?

Biri Tokyo’da, diğeri Los Angeles
Little Tokyo’da bulunan ikiz iki mimar, 24 saat içindeki rutin deneyimlerini mimari çizim teknikleriyle birleştirip ortak bir günlük oluşturur.

Her gün yüzlerce çokbilinmeyenli denklemle cebelleşen insan giderek kişisel gelişim, yoga, psikoloji veya psikiyatriden medet umuyor. Bu denklemlerde bilinenlere odaklanmak fark yaratır mı?

« Binlerce yıllık bir şehirde nispeten genç bir semt olsa da, az zamanda çok şey görmüş, kısa ömrüne çok haksızlık, çok eziyet sıkıştırmış bir bölge […]
Şehir içinde başka bir, hatta birkaç şehir gibi Alibeyköy. »

Bir adamın ensesine dizini bastıran “kamu görevlisi.” Nefes almak için
dokuz dakika çırpınan, sonra ölen adam. Ve ülkenin onlarca kentinde çıkan isyan.

Pandemi gibi, tasarım da bağışıklığı ve kaynağı olmayanı, dayanıksızı eliyor. Tasarımın üretilme-tüketilme biçimlerinin sorgulanması ve acil durumları kapsayan, krizlerin önüne geçebilen bir yeni normal gerekiyor.

Enformasyon. Güncellik. Spekülasyon. Komplo. Propaganda. Hınç. Pazarlama. Manipülasyon. Rekabet. Söylem. Sinizm. Tarafsızlık. Vekillik. Fenomen. İlgi. Kimlik. Okunabilirlik. Manşet. Mizanpaj. Yayın. Görüntü. İzlenilirlik. Unutkanlık…

« Cetvel, metreyle bedensel deneyimden ve bedenle elde edilen bilgi dağarcığından giderek temizlenir. Akraba kullanım biçimleriyle vedalaşır. Ölçmek, bir anlamda hafızasızlaşır… »

Önü fermuarlı pantolon giyen
kadınların erkek olmaya çalıştığı iddiasıyla gözaltına alındığı günlerden bugüne uzanan bir aşk hikâyesi ve homofobinin hâlâ güçlü olduğu toplumlara ayna tutan bir belgesel,
A Secret Love, üzerine.

« Siz hatırlıyor musunuz ilk online olduğunuz günü? / Bilgisayar, internet, chat odaları, okey siteleri derken bugünlere gelmedik mi? / Tüm takip sistemleri içinde bugün sistemden
uzak kalmanın bir yöntemi var mı? »

Manhattan’da yılbaşı, 6. Cadde, Bryant Park, Garment District, bekâr odaları, Praxis dergisi ve DESIS Lab üzerine.

Çin Ulusal Halk Kongresi’nin yıllık toplantısında ülkenin istikameti belirginleşiyor. Çin, egemenleri rahatsız etmekten çekinen kimliğini bir tarafa bırakarak yeni bir role hazırlanıyor.

Kemoterapi ünitelerine refakatçi yasağı gelen günlerde bir tür kutlama olarak hazırlanan ve “ilk kez karşılaşanların birbiriyle tanışıp yeni dostluklar kurarak ayrıldığı upuzun güneşli bir gün”e benzeyen playlist üzerine.

“Bedenler gibi bir yandan kentsel mekânlar da ameliyâta sokularak, kesme, biçme ve düzenleme eylemine maruz bırakılır.” Haydarpaşa rıhtımında kavramsal bir gezinti.

19. yüzyılda günlük hayatta kullanılan bir aksesuar hâline gelen maske, koronavirüs pandemisiyle birlikte
hızla bir moda simgesine dönüştü ve küresel sektörün gündemine yerleşti.

Ali Mahmut Demirel’in Arter’deki 2018 tarihli sergisine eşlik eden ve kitap ile okuru arasıdaki ilişkinin ‘özel’liğini görünür kılan yayın üzerine.

Devlet, piyasa koşullarını belirleme gücünü artırıyor, işsizliğe çare bulmaya çalışıyor. Öte yandan işsizlik artışını durdurmak ve iş yaratmak iki ayrı mesele. Bu seferki krizi farklı kılan ne?

“Ait olduğu sınıfın farkındalığını kazanarak yakasının rengine bakmadan yaşam mücadelesi verecek öznenin, doğanın ve mekânın üretiminde” denetimi ele geçirmesi ve mimarlıktan önce mimarı ön plana almak üzerine.

« Doğru koşullar oluştuğu zaman taraftar-holigan karşıtlığına dayalı yeni bir bölünme ortaya çıkar; hatta marjinal gruplar, yeterince ‘cefa’ çekmedikleri için, kendi takımlarının taraftarlarından da açıkça üstün olduklarına inanırlar. »

Halk arasında “şipşakçı” veya “dakikalıkçı” olarak da adlandırılan alaminüt fotoğrafçılar, fotoğrafçılığı stüdyodan sokağa taşıdı. Vesikalık fotoğraf ihtiyacını gidermekle kalmayan alaminütçüler hazırladıkları fonlar önünde hatıra fotoğrafları da çekti.

Dora Günel ve Kemal Cengizkan’ın iki seneden uzun süre üzerine çalıştıkları İçkalpakçı Çıkmazı, “olması gerektiği gibi, açık seçik, belki de fazlaca anlatan, aktaran, kendinde bu hakkı gören, çünkü tüm incelikleriyle buna vakit harcayan” bir kitap.

Kendinden önceki İskandinav dizilerinden epey farklı bir Norveç dizisi: Hikâye, Norveç’e gizemli bir şekilde farklı zamanlardan gelen zaman göçmenlerinin Oslo limanında denizde bulunmasıyla başlıyor.

Çalışma hayatının dinamiklerinde ve ‘çalışanın fizyolojisinde’ kartlar yeniden dağıtılıyor. Mimariden happy hour’a, değişecek olanlar geçici mi; yoksa salgın öncesi gidişatın sonuçları mı?

Bir şeyi yapma biçiminin o şey üzerindeki etkisi ve fikirleri güzel
ifade edebilmek üzerine.

« İletişim bir niyet meselesiydi, bunun dışında fazla bir şey gerektirmiyordu. Bir şamandıra bir hazneye yeterince su dolduğunu bir vanaya anlatabildiğine göre, herkes birbirine bir şeyler anlatabilirdi. İletişim sadece anlatmak ve anlamak isteğine bağlıydı. »

Olaylar kıyametten yüz yıl sonra geçiyor. Şehir planlama ve teknoloji epey ilerlemiş. Aşırı zenginler yüksek yerlerde yaşarken aşağıda patlamaya hazır bir kitle sefalet içinde. İnsan kendini cyberpunk bir evrende buluyor.

Hazır nesneler, hazır sınırlar,
formüller, kategoriler ve söz öbekleri…
Nesnelerin birbiriyle ilişkisine odaklanan, işler üzerinden bir şey anlatmaktan çok anlatım teknikleriyle ilgilenen ve bir dil geliştirmeye çalışan Duran’ın sanat pratiği üzerine.