Hafızayı kanıta dönüştürmek üzerine.

Antalya Müzesi, Vasco de Gama, Portekiz’in kolonileri, Karanfil Devrimi, Porto’daki Casa da Musica,
Lizbon’daki Siza yapıları, hikâye anlatıcılığı, azulejo’lar ve Portekizli
üç güçlü kadın üzerine.

İstanbul yüzeri Cansu Yapıcı’yla İstanbul’da yüzmek üzerine.

Kamusal alanı tüm somutluğunda deneyimlemeyi sağlayan, mekânı bir kuvvet olarak alımlamayı mümkün kılan kaykay pratiği üzerine düşünceler.

Zamanın katı sosyal normlarını
altüst eden ritüel üzerine.

« Sır ve yarattığı gizem, meraklı ve cesaretli bir kişiye soru sordurur, ancak soru sormaya cesaret etmek tek taraflı da olsa sessizliği ortadan kaldırır.
Bu karşılıklı olarak maskelerin ortadan kaldırılmasıyla sonuçlanabilir… »

« En muhafazakâr yönetim bile tasarımla tanıştığında amansız bir devrimciye dönüşür, tasarılarını kendinden öncekiyle bağları koparıp atmak için geliştirir. »

Maske, Cannetti’nin tarif ettiği beş değişim evresinde de var. Arkasındaki öznenin değişimi, maskenin değişimini de gerektirir. Maske ve yüz iç içe olup; “iç”teki değişim hem “yüz” hem maske üzerinde etkilidir.

Sokağı hem evin uzantısı hâline getiren hem de yarattığı ara mekânla sosyalleştiren sokakta oturma pratiği, mahalle sakinlerinin oturdukları
bölgeyi sahiplenmesine ve mekânlarına ilişkin daha çok fikir üretmesine
olanak sağlıyor.

“Devrimin Sobası”, “Kamusal Terapi Araçları”, “Nokta Bulutu” ve “Empatik Toplum Haritası” üzerine.

Kentsel mekânın farklı bir perspektiften yeniden deneyimlendiği, yalnızca boşlukların ölçeğine vurgu yapmakla kalmayıp, kentlinin yaşam ve hareket alanının da gözden geçirilmesine imkân veren sanatsal performans üzerine.

Kraliyet Festival Salonu’nun ve
Ulusal Tiyatro’nun tasarımlarının kullanıcı deneyimine etkilerinin ‘bilimsel’ olarak incelenmesi üzerine.

Kraliyet Festival Salonu ve Ulusal Tiyatro’nun kamusal alanları kent dokusuyla iç içedir, bu birliktelik sık kullanılan keyifli promenade’lar yaratır.

« Yaşantının sağladığı mekânsal nitelik, ancak mekânı deneyimiyle kuşatan kullanıcıyla açığa çıkar; yaşantı ancak kullanıcının, deneyimleyenin dolayımıyla mekânı karakterize eder. »

Her şey değişirken, pazar sabahı western kuşağının yayından kaldırılması kararı pek şaşırtmasa da TRT’nin
ve kamu yayıncılığının hayatımızdaki yeri üzerine düşündürüyor.

Kraliyet Festival Salonu ve Ulusal Tiyatro’nun hayli yoğun kullanılan ve nehir kenarıyla bağlantılı, gün boyu açık kamusal alanları nasıl deneyimleniyor?

İnsanın yemeğini yanında taşıyabilmesi tasarruflu, sağlıklı ve özgür bir yaşam sürebilmek anlamına gelebilecekken nasıl oluyor da yoksulluk, yoksunluk ve sosyal beceriksizlikle ilişkilendiriliyor?

Demokratik mekânın ne olabileceğini, nasıl yaratılabileceğini, bunun için gerekli mevcut araçların neler olduğunu ve nasıl geliştirilebileceğini daha büyük kitlelerle tartışmaya açan gezici mimarlık sergisi üzerine.

« Goya her ne kadar tersini düşlemişse de aslında gerçek canavarlar rasyonel aklın yokluğunda değil, aşırı mesaisiyle ortaya çıkar. Üstelik tek bir aklın değil, kolektif bir üretimin sonucudurlar;
tıpkı kent gibi. »

“İnsanın gösteride seyrettiği şey, kendisinden saklanan eylemdir.”
Bu seyirciye dönüşmemek için kenti yeniden üretmek gerekir. Öyleyse, sokağı, caddeyi, meydanı kullan! Yürü!

« [P]encereden görülen sokakta algılanan, sadece ritimler değil bunlarla birlikte bütün bunların ‘şimdi’yi oluşturduğu gerçeğidir. Şimdi, şu anda ve buradadır, şimdi farkın kendisidir… »

Wiseman, Ex Libris belgeseliyle
New York Public Library üzerinden kütüphane kurumunun günümüzde insan ve toplum için ne anlama geldiğini düşün(dür)üyor. “Public Library basit
bir kültürel merkez değil, toplumu topluma dahil eden canlı bir organizma.”

Belki Ali Seydi gibilerin teorik olarak özendiği ‘düzen’ evcilleştirilmiş bir kamusallıktı. “Belki bu nedenle sokaklar güzel, hareketli ya da kalabalık değil sadece ihtiyaçtı, belki tam da bu yüzden ‘yollar, caddeler [...] hiçbir kimsenin
malı değildi.’”

Konstantin Grcic ve kamusallığın
otel odaları, havaalanı lounge’ları
ve eski bir nükleer sığınağa saklandığı
günümüz dünyasında, mütevazı
ama yepyeni bir boyutu olan
kamusal alanlar tahayyül etme denemeleri.

Paris sayısız ve isimsiz enkazla kaplı
bir şehir. Place de Grève de, bu yaralı mekânlardan sadece bir tanesi.
Zaman içinde kimliğini, biçimsiz bir yığın hâlinde hareket eden insanların akıntısında yitirmiş, ismini kaybetmiş bir kimsesiz.

Modern psikiyatri ve neoliberal
kent politikaları, delinin dışlanmasını meşrulaştırır. Mahallenin delisini
takip ederek mekân, toplum ve birey ekseninde gündelik hayat ve kültüre dair neler söylenebilir?

Kendi içinde çeşitlilik de üreten
bir düzen. Cömert ve açık kamusal mekânlar. Kentsel kültüre içkin
bir çıplaklık. Küresel kapitalizmin gösterisinden muaf olmasa da
mütevazı ve huzurlu bir kent.

Mimarlık, rastlaşma ve karşılaşma fırsatları sundukça, birey olduğumuzu, ama yalnız olmadığımızı hatırlıyoruz.

Instagram’da kullanıcıların, şehrin atıklarıyla ve yıkıntılarıyla karşılaştığı anlarda çektikleri fotoğraflara sıklıkla rastlanıyor. Fotoğraflanan şeylere,
bir anıta veya bir sanat nesnesine olduğu gibi yaklaşabilir; onları bu düzeyde okuyabilir ve duygulanabiliriz.

Bir futbol takımının şampiyonluğunun bir kentin hayatı için ne demek olabileceğinin en uç ihtimalleri gerçekleşti Leicester’da. Kapitalist futbolun bu ‘tesadüfi’ eleştirisi,
uzun süre ilham verecek.

Kabaca 19. yüzyıl dönümü İstanbul’una
odaklanan Işıl Çokuğraş’ın kitabı,
bekâr odaları, meyhaneler
ve bu iki mekânsallığı birbirleriyle ilişkilendiren marjinalite kavramı etrafında gelişiyor.

Orta sınıf bir yalının üç hali:
hafta içi, hafta sonu ve sonbahar.
Lüferler, bitişikteki park, hortum,
rakı, kalabalık, mangal, duman,
bol bol “Kashmir”, ultrasonik kovucu
ve babası Bizanslı…