« İçine daldığım evren, herhangi bir zaman ve yerde, başlangıç ya da sonu dikkate almadan, rastlantısal bir yerden içine … dalınıp okunabilecek bir örgü. »

« [B]abaanneler de –tıpkı çocuklar
ve ergenler gibi– evcil değildir.
Bir sırrı ya da bir ayıbı pat diye söyleme cesaretini gösteren onlardır. »

« Sonuçta mesele yalnızca sanat işleri değil, onların içinden geçen,
bize dokunan, bizi yaralayan ya da yüzleşmeye zorlayan deneyimler. Bazıları keşke olmasaydı dedirten. »

« Belki bilirsiniz, ruh bazen suların üstünde yükselip görünmez dünyalara ulaşmaya çalışır. O gün nehrin buğulu akışından çığlıklar yükseldi göğe ve o sesleri sonsuza kadar kaydetti Tanrı. »

Kurucu ve kutsal addedilse de olunmaktan çok dönüşülen bir hâl ve kadim olduğu kadar gündelik hayata dair bir ilişkisellik biçimi hakkında.

« Az önceki koku kavgası yoruyor onu, biraz soluklanmak istiyor.
Bir apartmanın girişine, mermer basamaklara oturuyor. Bir sigara için elini cebine atıyor. Yanına dönüp bakıyor, kimse yok, tek başına. »

« Babanın ailesini ziyarete gittikleri ilk başka şehir. Babanın elini tutuyor, yürümeye devam ediyorlar. Arada anne gelip başını okşuyor, babayı yanağından öpüyor. Halayla beraber arkadan gelmeye devam ediyorlar. Yürürken kafasını kaldırıp babaya bakıyor… »

« Tüm bunların benimle belki ilgisi var, belki de hiç yok. […] Ben de beni sadece senin tanıdığın kadar tanıyorum. »

« Ben dalgakıranlara çarpan rüzgâr gibi hırlayan nefesinin, babamın duyacağım son sesi olduğunu elbette bilemezdim. Daha birçok şeyi bilemezdim… »

“Kirişe bakıyorum ara sıra, yerinde duruyor. O, yaşamla aramda tek
gerçek bağ.” / “Hayata dönebilirsem, yağlıboya bir tablosunu yapmak isterdim.” / “Hayatta olduğumun
en büyük belirtisi bu olsa gerek,
bu cesaret, bu cesur umut.”

« Garip bir şekilde problemler çözüyorum […] Bunlar belli ki çok kafama takılmış sorunlar. [...]
Bir anda çözmek istiyorum sorunu.
Bir aydınlık gelmesini istiyorum,
bu aydınlık için kaybedecek zamanımız yok hiçbirimizin çünkü. »

Biraz da ihtiyaç duyan olunmalı.
2018 model insan kafa karıştırıcı.
Ya yoğurt, yoğurt değilse? Hâkim
kelime endişe. Bir başımıza aslında hiçiz. Bazen havaalanından başlıyor şehir. Dehşetle irileşen gözleri, samimi memnuniyetin örttüğü bir tecrübe.

Ayvalık’ın denizi. Bir kız çocuğu ile kumdan kale yapmak. Nostalji’nin etnografya müzesi. Kapari toplamanın keyfi. En hakiki ve demokratik lüks patlıcan kızartma. Defne ve domates. Şehir obez bir sistemin merkez üssü!

Hiç eskimeyen soru: “Siz kuzum, kimlerdensiniz?” Hızlı, net ve sahici bir kumaşçı ve bir terzi. Gömlek diktirmek isteyen suskun bir müşteri. ‘Fedakâr’ anneler, çiftçiler, işçiler ve günleri. Hayatı ve hayalleri olanlar ve yağmur.

« [U]yumak isterdi şimdi, korkmasaydı eğer. Ama uyumak demek, kâbustan sert gerçeklerin içine dalmak demekti. Uyumak, sabah uyanmak, kahve içmek, her gün olduğu gibi yaşama devam etmek demekti. Halbuki yarın, herhangi bir her gün değildi artık. »

« Ne de olsa çocuklar değil, büyükler seçer olayların akacağı yönü. Seçimler de bir kez yapılır. Ve çocuklar beraber akarken, büyüklerin seçişleriyle çizilen yolda, hayat denilen tecrübeye doğru, yapabilecekleri tek şey —ayakta kalmanın yollarını aramaktır. »