Öğrenciyken yapılan kısa filmler. Zihni meşgul eden “sinema nedir?” ve “bir yönetmen sırtını neye dayayabilir?” gibi sorular. Kadrajın sınırlarının zorladığı seçimler. Godard’ın dosdoğru imgesi. Sonsuza izler fırlatmak ve hayaletler.

Kraliyet Festival Salonu ve Ulusal Tiyatro’nun hayli yoğun kullanılan ve nehir kenarıyla bağlantılı, gün boyu açık kamusal alanları nasıl deneyimleniyor?

« …düşüncelerini norma uygun ve kanonik biçemler üzerinden ortaya koymaktan ya da neşretmekten ziyade hayati bir edim olarak icra etmiş tüm isimsiz yaratıcılara da bir selam… »

SO?’nun “beklenen İstanbul depremi” sonrası için önerdiği geçici barınma senaryosu mimarlıkla doğal afetler arasındaki karşılıklı ilişkiyi ortaya koyuyor ve akla pek çok soru getiriyor.

“Bir filmi durdurmak, filmin doğasından gelmez. Durağanlık gelir belki, ama durmak değil.” Bir kitap süreden bağımsız deneyimlenirken bir film süreye bağlıdır. Her ikisi de bir zaman dilimini kapsar ama süreye bağımlılık film deneyimini tümden değiştirir.

Le Corbusier’nin
Mimarlık Öğrencileriyle Söyleşi’si
bir mimarlık öğrencisine ne söylüyor?

On iki katılımcı geri dönüşüm, yeniden kullanım ve onarımın olasılıklarını arayan atölyede Jeff’lerin yapısını bozarak, onları parçalayarak, eklemler ve eklemeler yaparak kimi fonksiyonel kimi kavramsal on iki yeni nesne üretti.

« Başı önüne eğilmiş, yorgunluktan bitap düşmüş hâlde çünkü onun için
tek bir gece dünyada tam yüz yıla denk düşer. Ve gece gündüz demeden küf
ve rutubet içinde, efendisinin emirlerini yerine getirmek zorunda. »

« Dolaştıkça bina dile gelir, her mimari öğe kurgunun bir parçasıdır. Parreno Gropius-Bau’yu bir sergi yüzeyi, fonu
ya da taşıyıcısı olarak kullanmaz,
mekân başroldedir. Müzede yer alan avizelerden birkaçının ampulü tekinsizce yanıp söner, yanıp söner… »

Van Eyck için özneler arası, nesneler arası ve kuşkusuz özneler ile nesneler arası öngörülmedik ilişki imkânlarını mekânsal olarak ortaya çıkarmak, mekân üretiminin işi.

Frau Troffea, bundan tam 500 yıl önce, 1518 yılının sıcak bir temmuz gününde kendini evden dışarı atar ve dans etmeye başlar. Müzik olmadan günlerce devam eden dansına zamanla yüzlerce kişi katılır. Belki de Troffea ile paylaştığımız çok şey var.

İnsanı metropolün kalabalığından ve
her türlü bağlamından kopartan yazlık, bazı Akdenizli aileler için denize girmek, oyun oynamak, dinlenmek gibi düşük ritimli aktivitelerin sadece yemek saatlerine göre düzenlendiği bir yer.

« Nasıl ki mavi renkten, ağlardan ve balıklardan oluşan bir arka planda, bunca imge bolluğu içinde balığın ölümü ve öldürüldüğü akla gelmiyor;
bu kez denizde, imge bolluğu değil
fakat yokluğu sebebiyle insanın
ölümü gözden saklanıyor. »

Konum paylaşma sosyalleşmenin bir parçası, “geliyorum” demenin ya da “ben buradayım” demenin bir yolu. Kamusal ya da özel bilgilerin toplanıp büyük veriye dönüştüğü dünyada bu tür ‘bedava’ servisler üzerine daha mı çok düşünmeli acaba?

Hareketli paneller, süper kahramanlar, karşılıklı sayfalar ve terk edilen okullar... Gizem Vural ve Sarp Sözdinler çizgi roman ve editoryal illüstrasyon üzerine konuştu.

Hafızada birikenleri güncelleyememek, işe yaramaz bilgileri atamamak, bazı bilgilere sıkı sıkı bağlanmak, yeni bilgilere yer açamamak, eski bilgileri yenilerden daha doğru bulmak, geçmiş kuralları gündeme getirmek...

« Belki de pek çoğumuz, pek çok kere [...] ne kendi sınırlarımız içinde 
ne de dünyevi bir dış bağlantıyla
ilişkili, tanımlayamadığımız bir
mekân-zamanda gerçekliğin nasıl olduğunun hatırlatılması ihtiyacıyla bulmuşuzdur kendimizi. »

Sıcak ve yaz eskiden de olduğundan, bizim bugün “meşrubat” dediğimiz içeceklerin de hâliyle bir tarihi var. Şuruplar, şerbetler, gazozlar, kolalar… Gazoz İstanbul’da ilk kez ithal bir ürün olarak 1890 yılında görüldü.

Fotoğraf ve video çekmek kesinlikle yasak. Buna rağmen kiliseye girdiğiniz anda ilk yapmak istediğiniz fotoğraf çekmek. Daha önce hiç böyle bir ibadethane görmediğiniz için kafanız karışık, gözleriniz hayli açık.

« Meğer hayatta bize yön veren
irili ufaklı mihenk taşlarıyla olduğu gibi kitaplarla da sakince vedalaşmayı bilmeliymişiz. »

Zihinde bir o duvara bir bu duvara çarpıp duran düşüncenin “köşelerini kaybedip [kişideki] özel şeklini alması için zaman gereklidir ve bu vaktin geçmesi, adımlarla gerçekleşen bir hadisedir” bazılarımız için.

Altıncı vardiyada var ol(may)an ülke olarak “mimarlıkta dijital üretim” konusu ele alındı; hem katı hem de sıvı madde özellikleri gösteren kum robotik bir kol aracılığıyla şekillendirilirken, olanaklar ve zorluklar keşfedildi.

Sinema bileti satışları düşüyor. Çevrimiçi platformların popülerliği artıyor. Mobil uygulama üzerinden bilet satan bir sistem ise, tüm çözülmemiş yanlarına rağmen sinemayla mekânsal ilişkimize dair ipuçları sunuyor.

« Eleştirinin laf sokmaya dönüşmesinde dijital kültürün payı büyük. Bu gidişatı durduracak çabalar başarılı olamıyor… Entelektüel çabalarımız zayıflıyor, sloganlar ideolojinin yerine geçiyor. »

İnanç-ihanet-iltica gibi her daim geçerli çok derin insani meseleler ve biraz çocuk kalmış hayta erkekler üzerine.

« En çok merak edilen, bu yeni düzenin tam olarak sınırları ve bu sınırların ötesinde ne olduğuydu… Belki krizden öncesine göre farklı bir hayat sürüyorlardı şimdi, belki çok daha
güç bir hayattı bu, ancak yine de kimse bu düzenin bozulmasını istemiyordu. »

« Bir şehre turist olarak gidiyorsan atacağın her adım önceden bellidir. Mardin için de bu böyle. Senden önce birçok kere yapılanların, senden sonra birçok kere daha yapılmaya devam edeceğinden eminsindir. »

Türkiye’nin ilk rol yapma oyununun
fikri bir yılbaşı günü sokakta yürüyen
bir kadını bir ‘maganda’nın taciz etmesi ve akabinde gelişen olaylar sonrasında ortaya çıkar.

Zamanı esnetebilen nadir eylemlerden biri olarak okumak, kitaplar arasında
bir hiyerarşi kurma seçeneği, edebiyat eserlerinin ön kapısından girebilmek
ve “bükülecek zamanın kaideleri”
olarak kitaplıklar...

İki kitap: Biri soyut ve tanımsız
diğeri tanıdık görüntülerden oluşuyor ama her ikisi de fotoğraf kitaplarının ‘kalınlaştıkları’ bir dönemde
hafif nesnelerle ağır meseleleri
açmaya çalışıyor.