Sundance’deki çeşitli programlardan Sundance Collab’e uzanan bir tarihçe.

Deniz Tortum’un Kathryn Hamilton’la (Sister Sylvester) işbirliği içinde ürettiği Our Ark ve Shadowtime belgeselleri, bir arada sanal gerçekliğin iki kutbunu kapsıyor: bilinen hâliyle gerçekliğin yitimi ve yeni bir gerçekliğin kurulumu.

Sinemanın ikinci modunda zaman, bir sabitten ziyade bir değişken olarak kavranır. Hareketli görüntü mekâna taştığında kronik olmanın ötesine geçer ve arkitektonikleşir. Mimari bir şeydir.

Sinemanın doğduğu dünya imge içeren bir kaptı. Böyle bir dünya imgesinden doğmuştu. Ama zamanla bu imgeyi tersine çevirip bir imge olarak dünyayı içerdi. Sinema dünyanın yansımasıydı, bugün ise dünyanın kendisi doğrudan.

« Her yeni teknoloji önce cazibesiyle
bizi baştan çıkarır, daha sonra da kurgulanan stratejik araçlarla bizi kölesi ya da bağımlısı hâline getirir. »

Deneyimleyenini içine çeken sanal ortamlar yaratma arzusunun kökeninin milattan önceye dek izlenebileceği düşünülürse, yeni medyanın gerçekten, özünde “yeni” olduğu söylenebilir mi?

Varlığı itibarıyla hiçbir mecradan ibaret olmadığı gibi, bu mecralara ait ve tabi olan hiçbir kurulumdan da ibaret olmayan sinema, yeniden kurulabilir, kurulup kurgulanabilir bir öze sahiptir. Bu da onun genleşen bir şey olduğunu, genleşmeyle tanımlandığını gösterir.

« Neredeyse bütün filmler
kendi imgelerini kendilerince aktüelleştiriyorlarsa eğer, Mindwarp’ta olan nedir? Basitçe tam aksidir.
Bu filmin yaptığı tek şey en nihayetinde kendi imgelerini virtüelleştirmektir. »

« Bugün medyayı niteleyen şey […] Değişkenin çokluğudur. Taşmadır. Bilgiyle kaynamadır. Ekran alanı,
işlem alanıdır. […] Kullanımı tanımlayan şey dikkat değil, dikkatin dağılımıdır.
Odağın birliği değil, çokluğudur. »

Dijital deneyim fiziksel olanı bire bir simüle etmek yerine, fiziksel dünyada mümkün olmayanı sunabilmeli belki de.

« Hepimiz kendi kurguladığımız
sanal mekânlarda var oluyoruz ve
bu zahiri ortamda kendimizi bir şekilde
var ediyoruz. Fakat asla var olan
‘biz’ ile başkası tarafından algılanan ‘biz’ aynı olamıyor. »

« Sanal bir bedende kendi benliğini deneyimleme imkânı belki de
sanal gerçeklik deneyimlerini geleneksel seyirci pratiklerinden ayıran en radikal farklılığa işaret eder. »