« Yazgı bazen büyük felaketlerle değil küçük tekrarlarla kurulur: Her gün aynı çizgiye basarak, her gün aynı kelimeyi yutarak, her gün aynı ışıkta durarak. »

« Kiliseleri, pazarı, terzisi, spor kulübü, pastanesi, ayakkabıcısı ve mezarlıkları… Hepsi birbirinden farklı kültürlerin ve halkların izlerini taşıyan bu semte ‹ evim › diyordum. Sokaklarında bazen anılarımın konforunda kayboluyor, bazen ise […] kaçmak istiyordum. »

« Dünya çok büyük bir şehirdi ve biz de İstanbul semtinde oturuyorduk. Koca İstanbul benim atlasımda muhtemelen bir küçük mahalleydi ve ben bütün şehri (yani dünyayı) yürümek, görmek ve keşfetmek istiyordum. »

Şehrin envai çeşit tarafına yapışmış ve yayılmış çıkartmalar kentsel bir estetik yaratmanın yanı sıra bireysel ve kolektif kimliklere alan açma, kamusal alanı özelleştirme işlevini de gören bir öğe.

Kamusal alanı tüm somutluğunda deneyimlemeyi sağlayan, mekânı bir kuvvet olarak alımlamayı mümkün kılan kaykay pratiği üzerine düşünceler.

Pandemi sonrası dönemde tekrar yükselen sokakta içme kültürü, bu kültürün alternatif müzikle ilişkisi ve kentsel bir fenomen olan kent merdivenleri üzerine bir bilinç akışı.

Sokaklarda gördüğümüz, ekleyerek değil çıkartarak gerçekleştirilen kolajın, dekolajın kamusal bir ifadesi olan yırtık pırtık posterler ile wabi-sabi felsefesi arasında ne tür bir bağlantı olabilir?

« İşleyişsiz olmak, faal olmamak demek değildir; aksine şeylerin potansiyelini geri kazandıran, onları yeni şekillerde kullanılabilir hâle getiren faaliyettir. »

Sokak fotoğrafçısı kendi İskenderiye’sini arama olanağını giderek kaybediyor. İçinden geçtiğimiz bu dönem, sokak fotoğrafçısının
sonunu mu getirecek?

« G: Korku biraz da olabilecek olan bir şeyi sürekli bekleme hâli gibi. […] N: Kendimize daha yumuşak davransak belki daha iyi olurdu. »

« N: [S]anırım ancak etrafımı meydan okuduğum bir kalabalık olarak gördüğümde tereddütlü varoluş hâlimi bırakıp özgürce hareket edebilmem mümkün oldu. »

« Bizimki belki bir çözülme denemesi, kırılma ihtimalinden dehşete düşmeyecek kadar çözülmeyi denemek. Çözülmek de belki bireysel ifadeyle başlıyor… »

« Maddi bir varoluş hâli olarak
bu dünyaya dönüş mümkün mü? Bedenimizin içinden dışına, dışından içine bir sokakta bulunuş hâline? »

“Gece gündüz işler, sık sık olaylar yaralanmalar olurdu. Bu evlerdeki kadınları dost tutanlar, ailesini ihmal edenler, paralarını yedirip sıkıntıya düşenler ender değildi” diye anlatıyor Müfid Ekdal Yeldeğirmeni’ndeki mahalleyi.

Sokağı hem evin uzantısı hâline getiren hem de yarattığı ara mekânla sosyalleştiren sokakta oturma pratiği, mahalle sakinlerinin oturdukları
bölgeyi sahiplenmesine ve mekânlarına ilişkin daha çok fikir üretmesine
olanak sağlıyor.

Kentin göbeğinde ama kentin bir o kadar da dışında, bir tünel gibi, sürecin tanımladığı bir sokak. Sokağa çıkıntı yapan ve iç mekânı dış mekânın üzerine büken cumbalar. Sağır cepheye yaslanmış ‘görünmez’ bekleşenler.

« İnsan taşınırken daha çok eve odaklanıyordu, bunda haklıydı.
Bir semt seçimin varsa nadiren daha güzel bir sokak seçme çabasına girer insan, ev ve semt uygunsa sokağa pek aldırış etmezsin. Çünkü onun tabiriyle, sokaklar bir devlet örgüsüdür. »

İnsan odaklı kentler için çalışan Sokak Bizim Derneği üzerine.