Ingmar Bergman’ın 1972 yapımı kült filmi Cries and Whispers, Bergman’ın filmografisinde bir tür zirveyi temsil eden, onun, insan yüzünü merkeze alan sinematografisini billurlaştıran bir film.

Richard Kern’ün geç dönem mikro-filmleri uzuvları bir yüzmüşçesine kayda alan, kimliksiz olduğu düşünülene, bedene kimlik katan deneysel filmler.

Sarkis’in 85 Çığlık: Munch’tan Sonra adlı resim serisi imge ile jest arasındaki ilişkiyi ters yüz ediyor. İmgeye bir jest atamaktansa jeste imgesini bahşediyor.

« Video imgeyi (ve dolayısıyla da görüyü) başkalaşımla, salt başkalaşımla, saf oluşla tanımlayan, tanımlayabilen bir mecra. Dolayısıyla genetik belirteci de algısal olanın metamorfozu ve anamorfozu, görsel-işitsel düzeyde. »

Gizlenen yüzler, ifadeli eller, yara izleri. Görünmek ve tanınmak üzerine modadan kurama ve edebiyata bir gezinti: “[E]llerinin devinimsiz olduğunu görüyorum. Geriye anısı kalmış bir eylemin bu yakasında, kımıldamazlığa kavuşmuş gibiler.”