Britanya Festivali, Jane Drew ve Maxwell Fry’ın mimarlığı, South Bank’in kamusal yapıları, Tropik Modernizm, Afrika uygarlıkları, köle ticareti ve
hak yemek üzerine.

Esra Akcan’ın milliyetçi projelerin ardındaki yapısal şiddeti görünür kılan ve mimarlık tarihinin metodolojik olduğu kadar etik perspektifini de genişleten kitabı üzerine.

Ulrich Seidl’ın Paradise üçlemesinin ilk ayağı Paradise: Love, politik bir beden diyalektiği oluşturur. Beyaz bedeni ile siyahi bedeni arasındaki uyumsuzluğun izlerini bireysel bir boyutta tahlil eder.

« [M]üze, teşhir etmenin mimari bir model olarak en çok gelişim gösterdiği zaman-mekân organizasyonudur. Müze bir gösteri[m] mekânıdır ve bu sayede gösterdiği şeyin sosyal, ekonomik ve estetik statüsünü belirler. »

Varlıklardan performans elde etmek
ve mimarlığın kendi insan biçimli dili aracılığıyla insan olmayan varlıklar üzerinde uyguladığı şiddeti gizleyişi
ve meşrulaştırma aracı hâline
getirişi üzerine.

Bir adanın ucunda, denize doğru yarımada olarak uzayan bir şehir.
Farklı zamanlarda, farklı kullanıcılar
için gelişen ve geliştirilen yerleşim dokularına sahip. Bunca farklı kullanıcı hangi şehirde iç içe yaşıyor?

Endüstri devriminin demir ve petrolden sonra üçüncü önemli hammaddesi olan kauçuğun, dekorasyon dergilerindeki
ya da hafızalardaki salon imgelerinde
izi görünmeyen karanlık bir hikâyesi var: Amerika ve Asya’nın yerli halklarının kâbusu Kauçuk Patlaması.