Berin F. Gür’ün Routledge’dan çıkan kitabı üzerine.

« Renkler duygularımızı dillendirmeye yardımcı olur; kızmak, sararmak, gözünü karartmak gibi fiillerde
ya da kara cahil, kara sevda, alnı ak gibi nitelemelerde renkler duyguyu
ne güzel yansıtır. »

Melankoliklerin de zamanla büyük dertleri vardır. “Ancak onlar kendilerine dayanamayıp şimdiden kaçmak için geleceğe umut bağlamaz ya da
geçmişi özlemle ve tatlı bir hüzün eşliğinde anmazlar.”

« [İnsan] bir anda ölümlü olduğunu hatırlamak zorunda kalabilir. İşte bu noktada kendilik bilinciyle birlikte ortaya çıkan ve çoğu zaman belli bir sebebi olmayan o endişe hâli, melankoli, modernitenin etine batan kıymıktır… »

« [Ü]lkemizde öğle uykuları çocuk işi, şekerleme ise emekli işidir. Dolayısıyla çocuk ya da yaşlı değilken yine de öğlenleri uyku bastırıyorsa [...] Ya hastasınızdır ya da canavar sizi yenmiş, tembel ve miskin yapıvermiştir. »

Sayısız kayıp karşısında umursamaz ve “yürek tembelliği” türünden bir melankoliye kapılmış olsak da,
enkaz-sanat-yapıtı-anıt “‘Barca Nostra’nın lafı dolandırmadan işaret ettiği kaybı görmek zorundayız.”

“Düşünen insan sıkılan bir hayvandır” diyen Boismont, sıkıntı ve melankolinin —ki ona göre birbirinin yerine geçebilen kavramlardır— kişisel değil toplumsal nedenlerden kaynaklandığını iddia eder.

Melankoli karmaşık bir şey.
Katı değilse de girdiği kabın şeklini almayacak kadar dirençli. Yüzyıllardır anlamına anlam katıyor. Farklı çağlardaki tanımlarınının hepsini aynı anda içermeyi ve hatırlatmayı beceriyor.