Richard Kern’ün geç dönem mikro-filmleri uzuvları bir yüzmüşçesine kayda alan, kimliksiz olduğu düşünülene, bedene kimlik katan deneysel filmler.

Fluxus filmleri, filmin maddi ve birbiriyle ilişkili veçhelerinin tümünü, hareketi, imgeyi, zamanı, mekânı ve ışığı kat eder; filmin çokboyutlu modus operandi’sini türlü filmsel işlemle açığa çıkarır: Filmi kuran nitelikleri filmin nesnesi kılmak.

« Her filmik mekân, her ne kadar hareketselliği itibarıyla sonsuz şekilde varyasyonlanabilse de, belirli bir hareket toplamını içerir. […] O hâlde filmik mekân, ilksel hâlinde hareketin zamansallığını cisimleştiren uzamdır. »

« Filmin kendi maddesi buluntusal bir nüveye sahip olmasaydı, buluntu filmden de söz edilemezdi. Tam da bu açıdan, buluntu film filmin ta kendisidir zaten. Onun aktüel değil de virtüel
olan kuvvetidir. »

Sinemasal hareketi hep sınıra, limite taşıyan, değiştirip dönüştüren, atipik kılan Michael Snow’un sineması üzerine.

« Animasyon […] düşlemin, türlü hareketli tasarının ve tasarımın somutlaşmasından ibaret bir anlamda. Zihnin deneysel bir hareketi, bir tür kinetik fantezi söz konusu olan. »

« Deneysel film, biçimci film demek değildir. Hiçbir zaman da olmamıştır. Film formunu radikalize etmek, onu içerikten azade kılmak anlamına gelmez. Yalnızca yeni içerikler için yeni formlar üretildiği anlamına gelir. »

« Gözün hareketli görüntüyü
görmeden evvel taradığı söylenebilir. Görmek ise seçmektir. İzlenime dayalı bir odaktır. Aslen her film belirli bir kısıklıkta, göz kısıklığında izlenir. »

« Bir filmin total imgesini nitelendiren şeyin, en temelde imgeleri ilişkiye sokma biçimi yani onları eklemleme şekli olduğu söylenebilir. […]
Bütün bir sinemayı muazzam bir
buluntu film olarak düşünebiliriz. »

« Kökeni arayan ve bulan, yeniden bulan filmdir deneysel olan: Deneysel film, filmi sınırına kadar iten ve onu,
onu limitleyen ne ise ona doğru genişleten filmdir. Kökeni yansıtır,
algıyı kendi üstüne kıvırır. »

Jacobs “algının olgu olmadığının” altını çizer. Tscherkassky “görünene değil, görünmeyene duyarlı” hâle getirir. Matsuda’da ekran filtre işlevi görür. Frampton’ın filmleri “yüzeysel”dir. Beckett “algısallığı kendi üstüne kıvırır.”

Brakhage’ın filmlerinde “ses imgeye iliştirilmez, imge sesi(ni) çağırır.” Severson’da “imge bedenseldir.” Duchamp “imgenin bakışı ve bakışın imgeyi kurmasını” sağlar. Fried’ın çerçevesi ise şeyleri okunur kılar.