İnsanın kendi hayatında ve çekirdek ailesinde bir bebeğe nasıl bir alan açtığı kadar kentin bebekli bir aileye nasıl bir alan açtığını da sorgulamayı amaçlayan yazı dizisinin ilk metni.

« [B]abaanneler de –tıpkı çocuklar
ve ergenler gibi– evcil değildir.
Bir sırrı ya da bir ayıbı pat diye söyleme cesaretini gösteren onlardır. »

« Karanlıkta kalan bu ev benim. Bu gölgeler de benim. Sahip olduğum haklar için mücadele ettim. […] Bir ev kurdum ve sahip olduğum tek şey bu. »

« Belki bilirsiniz, ruh bazen suların üstünde yükselip görünmez dünyalara ulaşmaya çalışır. O gün nehrin buğulu akışından çığlıklar yükseldi göğe ve o sesleri sonsuza kadar kaydetti Tanrı. »

« Toprağın, belleğin ve emeğin iç içe geçtiği bu küçük açık hava müzesi yalnızca geçmişi saklamıyor; ona yeniden hayat veriyor. »

« Cinayet her zaman bir suç. Peki, neden öldürmek güçlüler tarafından uygulandığında uygarlık tapınağının sütunlarından biri hâline gelsin? »

« Kaybolma ve yitme. Bu iki anlamı birbirinden ayıran ise birinin telafi edilme ya da bulunma potansiyeli. Alzheimer zihnimizde daha çok “kaybolma” fiiliyle özdeşleşse de kaybın “yitim” anlamına daha yakın duruyor. »

« Anneniz dikkatli olmanızı istiyor. Kader –senin kaderin– bir mermi şeklini alabilir. Savaşı görüyorsunuz ama ölümünüzü göremiyorsunuz. »

Kurucu ve kutsal addedilse de olunmaktan çok dönüşülen bir hâl ve kadim olduğu kadar gündelik hayata dair bir ilişkisellik biçimi hakkında.

« Sevgili anne, ben hâlâ bir çocuğum! Acılarımı taşımak ve onlarla birlikte senin koynuna koşmak istiyorum. Aradaki mesafeyi kapatmak istiyorum ki ben ağlarken bana sarılabilesin. »

« Az önceki koku kavgası yoruyor onu, biraz soluklanmak istiyor.
Bir apartmanın girişine, mermer basamaklara oturuyor. Bir sigara için elini cebine atıyor. Yanına dönüp bakıyor, kimse yok, tek başına. »

« Bu inşaatın içinde herkesin bir görevinin olması, herkesin kendini işe yarar hissetmesi, o bütüne bir katkıda bulunduğunu görmesi ne kadar besleyici olurdu. Katkının görülmesi ve takdir edilmesi, arzuların […] gelecek hayallerini canlı tutması da… »

« Babanın ailesini ziyarete gittikleri ilk başka şehir. Babanın elini tutuyor, yürümeye devam ediyorlar. Arada anne gelip başını okşuyor, babayı yanağından öpüyor. Halayla beraber arkadan gelmeye devam ediyorlar. Yürürken kafasını kaldırıp babaya bakıyor… »

Oda Projesi sanatçı kolektifinin 7. sayısını İstanbul Bienali vesilesiyle yayımladığı yarı kurgu yarı gerçek yayını Anne(x) gazetesinin kapak yazısıyla birlikte kurgulanan bir deneme. Annelik ve anne olma hâli üzerine...

« Onu kitaplar öldürmüştü. Onların içindeki karanlık figürler, sağlıksız harfler, cansız bakan kelimeler, sinsice gülümseyen cümleler, kırık paragraflar annesini sayfaların arasına hapsetmişti. Kitaplar onu kandırmıştı. Annesi onların kurbanlarından biriydi. »