« [B]azen mimarlığın en güçlü hamlesi, topografyanın zaten söylediği şeyi bastırmak değil ona kulak vermektir. »

İnsan iradesinin ve kolektif kuvvetinin isteyince ta 78. enlemde bile yaşayabileceğini, orada bile hayatlar kurabileceğini her köşe başında anımsatan, Norveç’e bağlı ada üzerine.

« 1865 yılında Bulwer, İstanbul’daki sefirlik görevini tamamlıyor. Adayı neden, nasıl satın aldığı gibi neden, nasıl elden çıkardığı da sis altında. Issız adasında, şatolarında geçireceği topu topu beş-altı yıl için bütün servetini eritmiş olabilir mi? »

« [Ş]imşek çakıyor, mammatus bulutları şehri bir an görünmez kılıyor, sonra güneş açıyor, lodos yağmur yerine şehirden getirdiği çöpleri adanın müsilajlı kıyılarına usulca bırakıyordu. »

« Sörfler şanslıysa sahile, şansları yoksa kayalıklara iner. Teknelerin sesi uzaktan savaş mesajları gibi gelir ve bazı yıllar diğer yıllara göre çok daha fazla gürültü getirir. »

« Tuhaf, büyüdükçe farklılaşmayı ne kadar çok istiyorsak, çocukken de o kadar kaçınıyoruz ondan. Belki bir tür güven ve aidiyet hissiyle kaçıyoruz farklılıklardan, bilmiyorum. »

« sadece ağaç dikerek doğa dostu olduğumuzu düşünüyoruz ya. oysa
taş da doğanın bir parçası, su da, böğrümüze oturmuş kayalar da.
kayanın da, taşın da dostu olmalıyız. »

« Beni bekleyenin ne olduğunu ve ne hissedeceğimi bilmiyordum ama bu karşılaşmanın her koşulda tuhaf olacağı aşikârdı. Belki de çok erken söylemiştim insanın kendi ölümünü deneyimlemesinin imkânsız olduğunu. »

“Bu Bir Çizgi Değildir” keşif için
hava fotoğrafları, uydu görüntüleri
ve haritaları kullanıyor. Bu metin, çalışma sürecinde fark edilen
tuhaf ve beklenmedik ayrıntılar —
“harita hataları”— üzerine.

« Napoli’de zaten epeyce hafiflemiş olan ruhum Procida’da artık göklere uçuyor […] Bazen, nerede olduğumuzu bilmesek de güzel bir yere gittiğimizden emin oluruz ya hani, işte bana aynısı oluyor. »

« Ben 1923’te doğdum, 1821 isyanı sonrasında Mora’dan gelenler,
benim doğumumdan bile 100 sene
evvel gelmişlerdi. 100 sene
unutmak için yeterli bir zaman. »

Bozcaada’ya her gelen, adalı olmak karşılığında, adanın usullerini benimser, bir yandan da ona kendi yanında getirdiklerinden bir şeyler katar.
Adalı kimliği neye benzer; bileşenleri nelerdir ve bu bileşenler nasıl bir tarihsel süreçte ortaya çıkmıştır?

Martı çığlıkları ve ıstakoz teknelerinin motor sesiyle uyanılan, yeşil, sakin ve büyük ölçüde insansız bir ada üzerine.

Aile, kimlik, aidiyet, bellek, köken gibi kavramlar sofrada somutlaşıyor.
Ada sofrasında yemek yemek de güneşi batırmak da ayini andırıyor. İlki iştah, heves ve hareketle, ikincisi ise huşu, sessizlik ve hayranlıkla şekilleniyor.

“En leziz Girit balığı keçidir.” / “Hayat, sen pilavlar yaparken başına gelenlerdir.” / Hastalıklar için doğru zamanlama yoktur. / Kollarını açıp, teslim olmak insana bazen iyi gelir.

Resmo eski şehirde çok sayıda bulunan tuhaf bir nesne, bu nesneye sakinlerce yüklenen farklı işlevler, oyuna dönüşen bir fotoğraflama rutini, bu rutinin düşündürdükleri ve komşuluk üzerine.

Onlarca yıldır bölünmüş şekilde yaşayan toplulukları bir araya getirebilmeyi
arzu eden bir mutfak girişimi üzerine.

« [İ]nsan Allodapón’da olması gerekenden azıcık daha uzun vakit geçirdiğinde anlıyor gerçek göçmenliği. […] Göçmenlik, bir anlamda insanın parmak izlerinden yeni bir kimlik yaratma çabası. »

Kıbrıslı bir üçlü tarafından geliştirilen, adanın iklim ve aromalarıyla uyumlu bir reçetenin geçmişi ve geleceği üzerine.

Havuçlusundan zeytinlisine, pekmezlisinden susamlısına, arpa ya da buğday unuyla yapılmış yuvarlak, kare ya da dikdörtgen kesitli farklı büyüklükteki peksimetler… Girit’te sıkça tüketilmeleri bir tesadüf değil.

Kıbrıslı bir Türk ve Rum’un, yerel bir zeytin türünden yüzde yüz Kıbrıslı bir zeytinyağı üretme macerası üzerine.

Herkes elinde avucunda ne varsa, kiralamanın derdinde. Yapıların içerisinde fırtınalar kopuyor.
Airbnb’nin şehirler üzerindeki
etkisini bir tür soylulaştırma olarak
ele almak gerekiyor.

Bir zamanlar Müslüman mahallesi olduğu daha ilk bakışta anlaşılan sokaklar, gecenin karanlığında dahi seçilebilen üst üste eklemlenmiş melez mekânlar, balıkçıların dışarı taşan masalarıyla liman… bir yürüyüşte içinden geçilen yüzyıllar.

« Eğer olduğum yer beni bu kadar
hızlı ve derinden etkiliyorsa,
durmadan hareket ediyor olmanın bedeli işlerimin kimliksizleşmesi,
ben olmaması olabilir miydi? »

Feel Infinite’in deneyimlendiği yer boş bir arazi de, ıssız bir yolda ilerleyen arabanın sürücü koltuğu da, küçücük
bir oda da olabilir. Jacques Greene’in bu ilk albümünü saranlar, bir çiçek parçası, kırmızı bir doku, kimliksiz bir insan portresi, hatta belki de kekik kokusu...

İtalya ile Tunus arasında, Akdeniz’in sığ ve sahipsiz sularında inşa edilecek
her derde deva bir ada, bir şehir devleti.