“Vietnam savaşı sırasında Hanoi’ye gidebilen, Bosna kuşatma ve bombardımanı altında gidip orada Godot’yu Beklerken sahneleyebilen, müdanasız bir karakter”in metinleri.

Bir motorcu filmi değil Easy Rider, döneminin karşı kültürünün bir ifadesi.

« Perdesi örtülü karanlık
odalardan gelen, bastırılmamış kahkahaların döndü. Duvara itilmiş masanda yudumladığın çayının üstüne dumanı döndü. »

Hayvancılık endüstrisinin ekolojik yıkım üzerindeki etkisi apaçıkken, iklim krizi insan olmayan hayvanlarla ilişkimizi yeniden düşünmeden konuşulabilir mi?

Michael Mann’in 1995 yapımı kült filmi Heat, Amerikan sineması bağlamında Brian De Palma’nın Scarface’i ve Francis Ford Coppola’nın The Godfather’ındansa Abel Ferrara’nın King of New York’uyla benzeş, olağandışı ve uç bir suç filmi.

Zülfü Livaneli’nin basit diyaloglardan oluşan, karikatürize karakterlerle dolu, mantık hatalarıyla bezeli bir senaryoya sahip ve umursamazca çekildiği apaçık gözüken 2010 yapımı filmi Veda üzerine.

« [H]er biri diğerine, yalnız olmadığını hissettiriyordu. Bir aradalık, halk olmak. Kendini bir topluluğa dahil hissetmenin küçültücü, zekâyı alıkoyan bir şey değil, tersine onu kıymetlendiren itekleyici bir unsur olarak değerli varlığı. »

« Göz alıcı aydınlık nesneyi ve metayı fazlasıyla gösterir […] Gölge ise karanlıkta hissedilmesi gereken saklı güzelliği, gösterişten uzak zarafeti, sadeliğin derinliğini, sükuneti getirir. »

« O dokunuş sürmese bile, hafızadaki yerinin sürdürülüşü. O anın düşünülüşü. Kaybolmasın diye. Hatırlama biçiminde kusurlar olsa dahi hatırlanacak bir şeylerin olması. Sadece bu. »

Pandemi sonrası dönemde tekrar yükselen sokakta içme kültürü, bu kültürün alternatif müzikle ilişkisi ve kentsel bir fenomen olan kent merdivenleri üzerine bir bilinç akışı.

« Anlamlara ve amaçlara iman ederek, müşterek mücadeleler vereceğim. Ancak o zamana kadar, burada Mount Kimbie’yleyim. Yaşamın ötesinde, onun üçüncü boyutunda, her şeyin birkaç anlığına durduğu ve donduğu yerde. »

Johanna Gustafsson Fürst ve Dilek Winchester’ın GLOSSOLALALA başlıklı sergisi söz, ses ve beden arasında mekik dokuyan, görüyü de bu üçlünün kesiştiği bir alan hâline getiren, özetle sinestezik bir deneyim sunan bir sergi.

Farklı imgeselliklerde siyasi olanı
özenle aramak üzerine.

« İnsanların boş zamanlarını harcama şekilleri ile sanat, tasarım ve eğlence tüketme şekilleri gitgide oyunların kendisine dönüşecek ya da onlara çok yakın deneyimler hâline gelecektir. »

“Boş beleş” televizyon seyrederek hayatın akıp gittiğini anımsamak,
öte dünyanın olmadığını hissetmek
ve ahlakçı/özgürlükçü siyasette ısrarcı olmanın giderek zorlaştığını fark
etmek üzerine.

« Toplantı odasının kapısı kapanıyor, görüşme başlıyor. […] herkes konuşuyor. Sesini yükseltenler oluyor.
O susuyor. Söylenen sözcükler, söylendikleri cümleden bağımsız, tavandan sarkan lambanın içine tıkışıyor sinekler gibi, rastgele ve bağlamsız. »

« Durdurmalıyım gelmekte olan kıyameti fakat sokaklarda rastlayamıyorum ne dosta ne dert dinleyene ne aklıselime. Geri ile daha geri arasındaki savaşta bir yenilikçilik kıvılcımı, dilek bu; velhasıl türbülans. »

Özge Ertal’ın naif sesi, melankolik ruhu, tepkisel şarkı sözleri ve minimal, duygu dolu ama bir yandan da sakin müziği üzerine.

Bilgisayarlar tarafından oluşturulan görüntülerin, görsel efektlerle hemhâl imgelerin ve türlü kaydın senteziyle oluşturulan figürlerin giderek daha fazla yer aldığı bir sinema evreninde mizansenin bir yeri olabilir mi?

« Gücü yeten gücünün yettiğine mi sataşıyor, herkes herkesten faydalanmanın mı peşinde? Sadece Ripley değil hepimiz mi kötüyüz?
Zaillian forma odaklandıkça bu sorular da cevapları da netleşmiyor. »

« Sevgili anne, ben hâlâ bir çocuğum! Acılarımı taşımak ve onlarla birlikte senin koynuna koşmak istiyorum. Aradaki mesafeyi kapatmak istiyorum ki ben ağlarken bana sarılabilesin. »

“Sadece bir bahçe değil koca bir ekosistemi izleyebilmek”
ve bir bahçeyi “yapan” değil onun katılımcısı olmak üzerine.

« [E]vle beraber sadece yükümü geride bıraktım sandım ama ev, bırakmak istemediğim bir parçamı da tutmuş kendinde. Gençliğimi, çocukların küçüklüğünü, kukuriku partilerini, şaşkın iyimserliğimi, geri gelmez bir yığın şeyi. Acıtan bir boşluğu var. »

« Katmanlar, parçalar, yığınlar… Kesilip parçalanmış, sonra özensizce bir araya getirilmiş. İç organları dışarıda, gözleri ve ağzı gövdesinin içinde, göremeyen, kendi kendini kemiren, beslendikçe yayılıp etrafına yapışan dev bir ucube! »

« Finans kapitalizminin kişileri anonimleştirici ve hissiyatı nötralize edici gücünü resmeder American Psycho: Merkezine hiç kimse olmayan, hiçbir şey hissetmeyen ve kendi varlığını bir hiç olarak gören birini alır; neredeyse var olmayan, hiçlikle özdeş, sanal birini. »