“Sadece bir bahçe değil koca bir ekosistemi izleyebilmek”
ve bir bahçeyi “yapan” değil onun katılımcısı olmak üzerine.

« [E]vle beraber sadece yükümü geride bıraktım sandım ama ev, bırakmak istemediğim bir parçamı da tutmuş kendinde. Gençliğimi, çocukların küçüklüğünü, kukuriku partilerini, şaşkın iyimserliğimi, geri gelmez bir yığın şeyi. Acıtan bir boşluğu var. »

« Katmanlar, parçalar, yığınlar… Kesilip parçalanmış, sonra özensizce bir araya getirilmiş. İç organları dışarıda, gözleri ve ağzı gövdesinin içinde, göremeyen, kendi kendini kemiren, beslendikçe yayılıp etrafına yapışan dev bir ucube! »

« Finans kapitalizminin kişileri anonimleştirici ve hissiyatı nötralize edici gücünü resmeder American Psycho: Merkezine hiç kimse olmayan, hiçbir şey hissetmeyen ve kendi varlığını bir hiç olarak gören birini alır; neredeyse var olmayan, hiçlikle özdeş, sanal birini. »

Arkeolog Dr. Güner Coşkunsu’nun topladığı, yetkililerin ise bilimsel açıdan önemsiz bulup gömme kararı aldığı paleolitik taşların izinde gün ışığına çıkan koleksiyon üzerine.

Dünyanın önde gelen kulüplerinden Berlin’deki Berghain ve Londra’daki fabric üzerinden rave’in mekânla ilişkisi ve bu mekânların toplumsal tarihi üzerine.

Hızlı moda markaları, pamuk üretimi, organik pamuk ve geri dönüştürülmüş plastik üzerine.

Dünyanın kültür sanat başkentlerinden biri olan, birçoğunun hayallerini süsleyen ama bir o kadar da klişelerle dolup taşmış bir şehir üzerine yirmi yılı aşkın bir süreyi kapsayan deneyimlerin bir muhasebesi. Bir Paris vakayinamesi.

« Sanatın en incelmiş, en zarif noktası etik. Bilgi, güzellik gibi kavramlar yeterli değil iyi bir sanat eseri için. Onu en yüce kıymet noktasına vardıracak şey etik. Bunu arıyorum, bende bu eksik. »

Verili sistemi değiştirmeye değil onu sürdürmeye yönelik bir çağrıya dönüştü sanat. Kuraklaştı ve konformistleşti.

Rusya-Ukrayna savaşı sırasında ve sonrasında kullanılan Telegram, siber mekân ile fiziksel mekânı kaynaştıran ve savaşa dair alternatif bilgi sağlayarak savaşın seyrini değiştiren bir mecra.

« Claus ve Lucas […] Belki de savaşı yaşayan herkes gibi, totaliter rejimlerin rüyasını gerçekleştiriyor, bireyselliklerinden, özne konumlarından sıyrılıp birer klon oluyorlar. »

Christopher Nolan’ın Kara Şövalye Üçlemesi’nin en zayıf halkası olarak nitelendirilebilecek olan, ideolojik indirgemeler ve önyargılarla bezeli 2012 yapımı The Dark Knight Rises üzerine.

« Burada hiçbir şey kaybolmuyor,
hiçbir şey yok olmuyor, sadece
yer değiştiriyor. »

« Şerife dizisiyle kurulan anlam, hâkim hegemonya diliyle özdeşleşmenin reddi tavrının da ötesine geçer … »

Şiddetin politikasını şiddeti göstererek değil duyurarak yapan bir film The Zone of Interest. Şiddeti sessel hâle getirmek suretiyle yoğunlaştıran müstesna bir iş.

Körfez Savaşı sonrası tutuşturulan petrol kuyularını estetize eden, yönetmenliğini Werner Herzog’un üstlendiği Lessons of Darkness ile yokoluşun eşiğindeki bir orkide türü arasında ne cins bir bağlantı olabilir?

« Satranç hepimizi birleştiren yabancı bir dil gibi: Kimimiz büyük eserler ortaya koyuyoruz, kimimiz kendimizi ifade etmeye çalışıyoruz […]. Tahtada taşlar ileri geri gidiyor ve sonuçlar oluşuyor. »

İçimiz Boşluğu Hatırlasın sergisinin odaklandığı renk ve sergide yer alan işler üzerine.

Ulrich Seidl’ın üçlemesinin üçüncü ve son ayağı Paradise: Hope, olduğu hâliyle çevresine uyumlanamayan bir bedenin etrafındakilerle paylaşmış olduğu yalnızlığın derinliklerini görünür kılar.

« Tavşan diğer bütün gelenlerden farklı bir şey yaptı. Ne tavsiye verip harekete geçmem için ısrar etti ne de beni bulunduğum duygudan çıkarmaya çalıştı. Sadece sessizliğimi dinledi. […] Ben büyük uğraşlarla yaptığım kulemin kargalar tarafından yıkılışını izledim. »

Brecht’in epik tiyatrosunun özünden ayrı düşünülemeyecek biçimselliği ve Netflix dizisi Kuvvetli Bir Alkış’ın, belki de “son dönemin en Brechtyen işi” olması üzerine.