« Parklar benim, attığım yüzlerce adımın birinde gülümseyen benim, evin balkonundan gördüğüm gün batımına hayran hayran bakan da benim. İyi ki dönmüşüm kürkçü dükkânına, bu şehir benim. Çiçekler ne güzelmiş meğer. »

Pablo Picasso ne E.E. Cummings ne de Dante Gabriel Rosetti gibi bir şairliğe sahip. O ne öncelikle bir şair ne de şiirleriyle ressamlığını aşmış biri. Ressamlığıyla şiirlerini aydınlanacak bir karanlığa sürüklemiş bir ressam-şair o.

Emin Altan’ın Çernobil fotoğrafları hâlihazırda fotografik bir mevcudiyete sahip olan, zamanda donmuş bir mekânı fotoğraflıyor: Her yer ve yönden kendini fotoğraflamış gibi duran ama yine de fotoğraflanmayı talep eden bir mekân.

Çalışmalarındaki renk kullanımıyla öne çıkan iki fotoğrafçıyla 212 Photography Istanbul’da gerçekleşen sohbetin kaydı.

Bedenlenmeye dair olduğu kadar başkalaşmaya dair You Won’t Be Alone. Ötekini anlamak, başkalığa açılmak, içeriden ve dışarıdan dayatılan şiddete, zora son vermek hakkında bir film.

« Ben aydınlatmadan yaşayamam. Benim ömrüm bellidir. Uzun olsun
ben de isterim, ancak bu bir ömür değil benim yaşadığım. Fakat katılıyorum, gelecekler geri. Beyaz örtüyü aydınlatacağım ben, o,
ütüyle seviştikten sonra. »

« İnsanların terk edip hayvanların ve bitkilerin sahip çıkarak yerleştiği harabe yapılar, sisler altında bir rüyayı basıyordu. Şehrin kalıntısı bir sis gibi sarıyordu rüyayı. Sis, Mardin’in rüyası gibi ortalığa dolanıyordu. »

Rap müziğin Türkiye’de yaygınlaşan yeni icra türü ile on yıl öncesinin arabesk rap şarkıları arasındaki büyük benzerlik ve arabesk rap ile arabesk kültüründen beslenen rap arasındaki fark üzerine.

Nükleer, iklim krizine bir çözüm mü, yoksa krizin bir parçası mı? MEF FADA Hangar’da bir Manifold etkinliği. Konuşmacılar: Can Candan, Cemil Aksu, Emin Altan, Pınar Demircan.

Mükemmel olmayanın güzelliği, vernaküler, tasarımın amacı, M&Co, Talking Heads, Maira Kalman ve aile, fotoğraf, Benetton, Toscani, Colors, İstanbul ve kültürel çeşitlilik üzerine.

« Hasan, Osman’ın bedenini duvara mühürledi, ardından zemine yıktı.
Yıkıcı gözlerini odanın üzerinde gezdirdi, daha fazlasını istercesine. Vazoları ve çiçekleri kavradı, zemin boşmuşçasına zemini doldurdu. »

Sinemanın sınırları nedir? Sinema olan şey ile olmayan şey bugün nasıl ayrılır?

« Karşıda görünürdü, körler ülkesi. Toz vardı, koku vardı ve müthiş naralar atan satıcılar. Ben Bizanslıyım, her kalıba girdim, her yarışa katıldım. Aslında yoktu kimseye zararım. Bir zaman… »

Sinemanın ikinci modunda zaman, bir sabitten ziyade bir değişken olarak kavranır. Hareketli görüntü mekâna taştığında kronik olmanın ötesine geçer ve arkitektonikleşir. Mimari bir şeydir.

« Söz maviden ve gökyüzünden açılmışken, yeryüzünün hâli de malum. Şöyle bir silkelenip üstündeki tüm yüklerden bir kurtulsa rahatlayacak. »

« Belki de öğrencilikte başlayan hırs, rekabet ve tekliğe karşı, dernek tam zıt bir noktada bütünsellikle, beraberlikle ilgileniyor hatta bunu yeşertiyor. »

« ‹ İnsan kendini insanda tanır ›, Goethe’nin dediği gibi. Ne kadar çeşitli bağlantın varsa kendini o kadar iyi tanırsın. Yeni yüzyılda kapsayıcılık dedikleri belki budur. Tanışabilmek, yan yana durabilmek, anlayabilmek… »

« Yemek yiyip yemediği sorulduğunda ağlamaya başlayan bir kız çocuğunun bir vahşi gerçek olarak var olduğu bir dünyada nasıl mutlu olabilirsiniz? Nasıl bir dünyada yaşadığımızı o göz yaşlarından daha iyi ne anlatabilir? »

« Sanki soğukla değil de gamla, kederle arasına giren bir ısı. Gözyaşının yerini tebessüm alıyor. Üzerine hâlihazırda büyük gelen hırkanın altında Sahra, giderek daha da küçülüyor. »

Rezzan Gümgüm’ün sergisi Dağdaki Keçi, Gökteki Ay, Sudaki Balık, Dersim bölgesinde şiddetini giderek artıran eko-kırım ve etno-temizlik faaliyetlerine karşı dosdoğru bir direnç niteliğinde.