« Tüm bunların benimle belki ilgisi var, belki de hiç yok. […] Ben de beni sadece senin tanıdığın kadar tanıyorum. »

« ‹ Yaptıklarına şiirsel diyorlar. Bence doğru. Şairlerin yaptığı da bu değil mi, dili yırtıp, koparıp, türetip ucube bir şey yapmak. Ama yaratmak. Mutlaka dokunmak › diyorum ona. Ahmet kabul etmiyor. »

Yağmur Özdemir’in Bekledim’i olağandışı bir tasarım nesnesi. Şeyleri aydınlıkta değil karanlıkta görüyor ve gösteriyor. Bir nevi fotografik bir gece görüşü sağlıyor. Bekledim’in dünyası, belli belirsiz nesnelerle dolu, flu bir dünya.

« Porsiyonu küçük, çok lezzetli bir yemeğe benziyor Ljubljana. Yavaş yavaş yiyip tadını çıkarmak istesem de oburluğuma yeniliyor üç ısırıkta indiriyorum mideme. »

Fotoğraf bir belirlenim olarak mekândan ayrılamaz, ama bir kurulum olarak perspektiften de ayrılamaz. Fotoğraf bir perspektif kalıbıdır; statik olduğu kadar analojik bir inşadır.

Yapay zekâ yardımıyla fotoğrafları renklendirmek ve eksik parçaları tamamlamada teknolojinin kullanımı üzerine.

« Yaklaşırken büyüyen, uzaklaşınca küçülen umutların ürünüydüm. Ortaçağdan kalmışçasına tekinsiz, onlarca metre yükseklikte bir kulenin
en üst katında olduğumu hatırladım tekrardan. »

Sinemada, yıllar içinde toplumsal beklentiler, ekonomi, sosyal dönüşümler ve benzeri etkenlere bağlı olarak değişen tür tanımları ile
görmek istediğimiz “niş” şeyleri sunan “istismar filmleri” üzerine.

« Film, artık kendimizi özdeş görmesek de aslında doğanın uzantısı olduğumuzu ve her şeyin doğa olduğunu ya da böyle bir parıltının içinde yaşadığımızı hatırlatır gibi. »

« Hava karardıkça karanlık gerilip kendini taşlara vuruyor, dağı delip, deli bir delik olmaya karar vermiş karanlık. O, bir taşın üstüne oturuyor, ölmez sağ kalırsa kaç günlük bir yolu olduğunu bilmiyor, böyle kaç gece var, bilmiyor. »

« Griye alışmak zorunda olmanın yasını tutarak geçiriyorsun günlerini. Gri, uçlara kaçamayacak olmak demek; artık coşkun aklar ve aksi, kapkaranlıklar olmayacak hayatında. Soluk ve uçucu detaylarla gelecek ve geçecek ömrün. »

Mimar olmanın, yapılan işlerle
sınırlı kalmaması üzerine.

Bir felsefeci olarak Jean-Paul Sartre’ın farkı, yazma şeklinde ya da üzerine yazmayı tercih ettiği şeylerde değil. Daha ziyade, felsefesinin kendisinde. Hayatı olumlarken olumsuzlayan, hayat gibi paradoksal olan düşüncesinde.

Giderek çeşitlenen robotlar, insanı özgürleştirecek mi yoksa yeni bağımlılıklar mı yaratacak?

Bağımsız gazeteci ve yazar Rebekka Endler’in hayatın çeşitli veçhelerinde ataerkil düşünce sisteminin, gizli ve açık cinsiyetçi önyargıların izlerini sürdüğü Eşyaların Patriyarkası adlı kitabı üzerine.

« Bir defa nesneler üzerinden bakmaya başlayınca zihin bambaşka bir şekilde çalışıyor ve birbirine bağlanan olaylar ve hatıralar karşısında insan şaşırıyor. »

Holografi imgesel bir mecra değildir; zira aydınlattığı bir şey yoktur. Onun kendisi aydınlıktır; ışıktan oluşur. Bir imgesellik değil bir ışınımsallık sunar. Görüyü radyal kılar. Holografik oluşum bir ışın heyulasıdır; radyan bir tayftır.

Gezici eylemleri çizime dahil eden
bir seyyar düzenek üzerine.

Bu yıl da kimi Manifold iştirakçilerine yıl içinde okuyup en çok sevdikleri veya onları en çok mutlu eden kitabı sorduk. Ortaya çıkan rengârenk ve çok yönlü liste, tam olarak 68 kitaptan oluşuyor.