« Ben dalgakıranlara çarpan rüzgâr gibi hırlayan nefesinin, babamın duyacağım son sesi olduğunu elbette bilemezdim. Daha birçok şeyi bilemezdim… »

Devrimci mücadele ile sinema yapmayı özünde aynı şey olarak gören Adachi’nin “peyzaj teorisi” ve “aymazlığa, hafızasızlığa, geçmişteki acı ve yıkımlardan ders alınmamasına karşı öfkesi kabından taşan” Beyrut üzerine.

1970 itibarıyla Amerikan Üssü’nde antrenmana başlayan Karamürselli oyuncuların ve takıma katılan üste görevli askerlerin, Beyaz Gölge’den önce yaktıkları basketbol ateşi üzerine.

Kentin göbeğinde ama kentin bir o kadar da dışında, bir tünel gibi, sürecin tanımladığı bir sokak. Sokağa çıkıntı yapan ve iç mekânı dış mekânın üzerine büken cumbalar. Sağır cepheye yaslanmış ‘görünmez’ bekleşenler.

« Bugün medyayı niteleyen şey […] Değişkenin çokluğudur. Taşmadır. Bilgiyle kaynamadır. Ekran alanı,
işlem alanıdır. […] Kullanımı tanımlayan şey dikkat değil, dikkatin dağılımıdır.
Odağın birliği değil, çokluğudur. »

« …tarla sahibi kendini bar işletmecisi olarak bulur, hayvancılıkla uğraşan pansiyon açmıştır. Turist her yıl yeni yerler keşfeder, iş hayatının gönüllü köleleri tatillerde düşük prodüksiyonlu sömürgeciliğe terfi etmiştir… »

« Sınırlarla sıkışmış benliğin yeni formlarına alerjiyle yaklaşıyorum.
Tabii kimim ben, bu akılsızlıkların hangisinde imzam var?
Hiç kimseliğin tadını çıkarmak için
iki kulaçla kaybolabileceğim okyanusa ihtiyaç duyuyorum. »

« İnsanın sırlarını benzersiz bir biçimde ifşa eden ve bizi bir serüvene davet eden kâğıt, hiçbir şeyin kaybolmadığı
ve yaratılmadığı sadece her şeyin [dönüştüğü] sihirli bir malzeme... »

Tüketim nesnelerinin gündelik yaşamdaki yeri ve deneyimlenen gerçeklikteki rolü üzerine düşünmek
için iyi bir film: Good Bye Lenin!

Amerika’da altmış milyon kişi oyunu kullanmış durumda. Erken kullanılan oyların çoğunun Demokratlara gideceği düşünülüyor. Sayım süreci bu kez farklı yaşanacak. Akıllarda pek çok soru var.

Avşar Gürpınar’ın, sanat ve tasarım manifestolarından sloganları bitimsizce tekrarlayan “Otomatiği ile Oynanmış Oyuncaklar”ı ve sanat manifestolarının gerekliliği üzerine.

CANAN’ın Arter’deki 2017-18 tarihli, başlığını Arap ve Fars kozmolojisinin efsanevi Kaf Dağı’ndan alan sergisine eşlik eden kitap üzerine.

1850’lerin yeni fotoğraf makineleriyle pozlama süreleri bir saniye ve altına iner. Servet-i Fünûn “enstantane
resim yapan fotoğraf heveskârları” için bir yarışma açar.

Guguk Kuşu’nun “kötü karakteri” Mildred Ratched’ın başlangıç hikâyesini anlatan dizide giyim büyük rol oynuyor. Döneminin inceliklerini yansıtmayı başaran bu yapımın öne çıkan dört kadın karakteri incelemeye değer.

Dünya tarihine etki edecek ABD başkanlık seçiminin sonucunu belirleyecek oy yasadışı diye dışlanan Latin kökenlilerden mi; büyük protesto gösterilerinin öznesi Siyahlardan mı; yoksa Asyalılardan mı çıkacak?

Cazibe ve tekinsizliğin bedenselleştiği kentsel bir altyapı mekânı olan Saraçhane Bisiklet Çarşısı
ve karanlık üzerine.

Elif Erdine ile EmTech üzerine.

« ...ikisinin arasında duran o ‘melez’ olasılığa bakmak gerekiyor. »

Bekârlık vergisi alınmalı mıdır? Medeniyeti sulh mü getirir, harp mi? Çocuklara cinsi terbiye verilmeli midir, verilmemeli mi? Dâhiler mi cemiyeti yetiştirir, cemiyet mi dâhileri? Matbuat hürriyeti faydalı mıdır, zararlı mı?

“Transplant” bir hastane dizisine isim olunca akla ilk organ nakli gelse de dizinin konusu “transplant” edilen insanlar. Diziyi ilginç kılan ise Suriye’den mülteci olarak Kanada’ya gelen bir doktorun başkahraman olması.

İyileşmesini bir mucize olarak sunan Trump, dindarların oylarına odaklanmış durumda. Bir yanda hayat memat meselesine düşmüş Amerika dururken, din başkanlık seçimini nasıl etkileyecek?

Tek memesi olan kadınların asimetrik bedenlerine ve hayata yeniden sarılmalarına destek olmak için başlattığımız fark etme, kabul etme, birlikte düşünme ve üretme çağrısı.

İki zine: Biri “şahsi dev bir playlist gibi, tartışabilir isimleri de bir araya getiren ve derleyerek düşündüren.
Diğeri ise “bir mixtape’e benzetilebilir. İncelikle çalışılmış bir karışık kaset.”

« Hâlihazırdaki yaşam biçimimiz sürerken sanatı aşmak,
sanatı gündelik hayata dâhil etmekle mümkün olabilir ancak veya hayatın içindeki sanatı çekip çıkararak. »

« Çantasını dışarı çıkartıyor,
kapıyı kapatıp, kilitliyor.
Ev, normal sabahlarından birini yaşarken, o günlere has güzel bir ışık dolmuş hâliyle, birden bomboş
ve onun ardında kalıyor. »

Yeşilçam sinemasında köyden kente göç anlatılarının başkahramanı yapının insanla kurduğu ilişki üzerine.

Milyonlarca insana çalışma imkânı sağlayan film ve dizi sektörü zor bir dönem geçiriyor. Pandeminin çekimlere etkisi mekân tercihleri, kamera seçimi, oyuncu performansları, buluntu görüntü kullanımı benzeri pek çok unsurda kendisini gösterecek.