7 Eylül 1907 tarihinde İstanbul’da gerçekleşen ve Ahmed İhsan’ın okurlara “bir doğa olayının filmini izlemiş gibi” aktardığı, “daha önce görülmemiş” türden bir lodos fırtınası üzerine.

İkonlaşmış bir yüksek yargıç ölür. Seçimle iç içe girmiş bir yeni yargıç atama sürecine geçilir. Partiler arası meydan muharebesi bütünüyle liberal ile muhafazakârın savaşıdır artık.

Murat Akagündüz’ün Arter’deki 2016 tarihli sergisine eşlik eden ve öncelikle sanatçının dağ zirvelerinin Google Earth görüntülerini tuvale aktardığı
Kaf serisini içeren kitap üzerine.

Küresel kahve zincirleri ile bu zincirlere karşıt bir rol üstlendiği söylenebilecek üçüncü dalga kahve dükkânlarının
kent ve “yaratıcı sınıf”la ilişkisi üzerine.

Henüz tasarım veya inşa hatta kimi zaman yıkım aşamasındayken belgelenen mekânların kayıtlarından oluşan bu dizinin ilk kısa videosu
Lapis Han üzerine. Yapı, İstanbul’un işlek ana yollarından birinin kenarında cephesiyle öne çıkıyor.

Okuruna cesaret aşılayan, onu çizmeye ve çizgi romana davet eden bir
oto-biyo-romansı-grafik kitap üzerine.

Bir örtü algıyı nasıl etkiler? İşlerinde gündelik hayatın sıradan nesneleriyle çalışan ve birçok çalışmasında onları tüllerle kapatan Füsun Onur’un sanatında deneyimlenen,
dışarıya perde arkasından bakmanın
deneyimiyle nerede örtüşür?

Daha “dünya müziği” modası çıkmamışken “kırk köşeden dünyayı seslendirmeye çalışan” Don Cherry ile eşi sanatçı Monika (Moki) Cherry’nin İstanbul dönemi ve Don’un Düşenin Dostu oyunu için Okay Temiz’in de katkısıyla yaptığı müzik üzerine.

Popülistlerin teknoloji ile imtihanı
bu seçimde de iyi giderken,
eski Amerika hâlâ 2016’nın bazı hatalarını tekrarlıyor.

Sembolizmin ussal dilini arayan bir sözdebilimcinin mantığın içinde buğulandırılmamış ve tuhaf notları.

« Örgü hırkalar, komik eşarplarından tanıyorum sanki, karanlıkta flaşla çekilmiş fotoğraflarda yerleri doldurulamayan bu çocukların bir kısmı arkadaşlarımdı [...] Plastik lensli bir makineyle çekilmiş şipşak fotoğraflarda bir neslin izlerini gösteriyor Gidenler. »

“Verinin yeniçağda sadece bir
değer (para) değil, bir siyaset aracı
(yani iktidar) olduğunu görmek zor değil. Veriye sahip olan zenginleşir,
veriye sahip olan yönetir.”
Peki, paylaşıldığında ne olur?

“Bazen duruyor, sanki vazgeçmiş gibi, uzun bir süre duruyor. Sonra yine yürümeye başlıyor, bir gölgesi önünde, bir ardında.” / “Bazen beni görmüyor; sanki vazgeçmiş gibi, benim içimden pencerenin önündeki ağacın dallarına, belki de daha ötesine bakıyor.”

Bardak, tabak, ıslatılmış peçete, pet şişe, boş sigara paketi… Kül tablası yerine kullanılan nesnelerin içinde bira şişesinin ayrı bir yeri var ve bu ayrıcalık sadece kolaylıktan kaynaklanmıyor.

Kozmik korkuyla ilgili her listede bulunan ve listelerdeki tek çizgi roman olmasıyla da göze çarpan
Junji İto’nun Uzumaki adlı mangası muhteşem anlatısı, karakterlerin bedenlerinin geçirdiği dönüşüm
ve tekinsizliği ile kayda değer.

« Yaşam, beklenmedik bir şimdidir,
onun içinde kendini ve muhakkak
bir başkasını eyleyene ‘Yaşıyor’ denir; yoksa mütehakkimin yalanını kendi yüzüne kazıyana değil. »

“‘Millet’ ne demiş onu bir kenara bırak, öncelikle sen ne düşünüyorsun?” sorusunun izini sürebilmeye ilişkin.

80’lerden bu yana fotoğrafla didişen David Hockney, dijital mecranın imkânlarıyla ürettiği son dönem işlerini “fotografik çizimler” olarak tanımlıyor. Bu işlerin değerlendirmesi resim ve fotoğrafın etkileşimini açığa çıkarıyor.

Ağustos ayında Augustus Tapınağı’na yapılan bir gezinin kurbanlar, dökülen kan, güce tapanlar, diktatörler
ve takvim üzerine düşündürdükleri.

Cyanotype, 1840’lardan beri kullanılan bir güneş baskı yöntemi. Ev içindeki olanaklarla kolayca uygulanabilen teknik, “şeylerin izi”ni çıkararak geçmişi ve anları muhafaza ediyor. Denemeleri eğlenceli, sonuçları büyüleyici.

Cumhuriyetçi Parti Kongresi,
çok ateşli taraftarlarla doluydu. Kongre, hayranlara eğlenceli bir seçki sundu. Saray’daki son sahneyle de tamamlandı.

Jacobs “algının olgu olmadığının” altını çizer. Tscherkassky “görünene değil, görünmeyene duyarlı” hâle getirir. Matsuda’da ekran filtre işlevi görür. Frampton’ın filmleri “yüzeysel”dir. Beckett “algısallığı kendi üstüne kıvırır.”

Normatif beklentilerin, kuralların, rutinlerin ötesine geçmeyi,
kusur ve hatalardaki cazibeyi görmeyi ve belirsiz/beklenmedik durumlarla başa çıkmayı öğrenmek üzerine.

Martı çığlıkları ve ıstakoz teknelerinin motor sesiyle uyanılan, yeşil, sakin ve büyük ölçüde insansız bir ada üzerine.

« …trajik patlamanın ardından Beyrut yeniden aklıma düştü […] dünya
kolektif dertlerin, umutların bir arada olduğu bir düzende ve bu düzenin içinde kimi zaman elimizde tek kalan,
hatıralar ve dayanışmalar… »

« Burada bu yabancı yerde kuralların benden uzakta aktığı ve temel durumlar dışında benden bir beklentisi olmayan bu yerde, ben beklentiler yaratmalıyım. Yani başladığım oyun burada kendini yeniden kurgulayacak. »

Demokrat Parti ve Cumhuriyetçi Parti’nin art arda gerçekleşen ulusal kongreleri ve yaklaşmakta olan 2020 ABD başkanlık seçimi üzerine.

İstanbul sıcağında bir yaz günü Ahmed İhsan’ın büyük bir bostana benzettiği Fenerbahçe ve çayır olarak tarif ettiği Kuşdili’ne yapılan bir gezinti ve “gazeteciliğin enstrümanları” üzerine.