İstanbul sıcağında bir yaz günü Ahmed İhsan’ın büyük bir bostana benzettiği Fenerbahçe ve çayır olarak tarif ettiği Kuşdili’ne yapılan bir gezinti ve “gazeteciliğin enstrümanları” üzerine.

Başıboş dolaşmanın serbest, rastgele, tesadüfi ruhu dijital haritalarla zaten yok olmuştu. Salgın sonucu eski hayatlara özlem duyulsa da, aylaklık hayalleri kent kalabalığına uğramıyor.

Engelliler dünya nüfusunun yaklaşık yüzde on beşini oluşturuyor. Giyim kuşamda da engelli ihtiyaçlarını karşılayan tasarımlar yeterli ve kolay erişilebilir değil. Oysa bu konuda çalışan ana akım markalar var.

Türkiye çağdaş sanatının öncülerinden Altan Gürman’ın üretimi için bugüne kadar gerçekleştirilmiş en kapsamlı sergiye paralel, Arter tarafından yayımlanan monografi üzerine.

Yayın tarihleri birbirine yakın bir şiir ve bir hikâye arasındaki ilişki üzerine.

Gündelik hayatın parametrelerinden kontrollü bir şekilde özgürleşerek, zamanlar arası ve öznel bir gerçeklik (veya bir kent) inşa etmek üzerine.

Al-sat uygulamaları son aylarda tavan yaptı. Cazip sesler ve görsellerle tasarlanmış bu uygulamalarda renkler, rakamların yerine geçiyor. Evlerinde eşofmanla oturan yeni kullanıcılar bilmedikleri piyasalara yön veriyor.

« Geçmişin ansızın belirmesine, ona bakmaya, birazcık bile şimdiye sızmasına tahammülümüz yok. Bizi tüm olanakları ve sloganlarıyla hep ileriye, hep sonraya güden bir kültürün içerisinde şu ana sıkışmış belleksiz hayaletler gibiyiz... »

Sessiz sinema döneminin ünlü kovboyu Tom Mix’le başlayan macera, çizgi romanların ve Türk sinemasının yerli kovboylarına kadar uzanıyor. Pekos Bill, Tommiks derken çocuklar Kızılderili değil kovboy olmak istiyor.

Tüzüğünde “Dernek politikayla ilgilenmez” yazsa da politik gelişmelerin yansımalarının izlenebildiği bir mekân.

1930’lar Los Angeles’ında geçen Perry Mason’da, Mason’ın öyküsüyle beraber kentin çalkantılı ruhu da ekrana yansıyor. “Hollywood halkı oyalıyor gibi gözükse de şehir her an gergin.”

‘Oyun işçisi’ Özlem Arkun ile
Macera Oyun Alanları üzerine.

Bir yanda kurmaca ilişkiler ağlarını ‘açığa çıkarma’ iddiasında anonim mecralar, diğer yanda kurumlaşmış
ve ‘saygı duyulan’ yayın kuruluşları var. Her iki tarafın alıcıları ise giderek birbirinden uzaklaşıyor.

“Kirişe bakıyorum ara sıra, yerinde duruyor. O, yaşamla aramda tek
gerçek bağ.” / “Hayata dönebilirsem, yağlıboya bir tablosunu yapmak isterdim.” / “Hayatta olduğumun
en büyük belirtisi bu olsa gerek,
bu cesaret, bu cesur umut.”

Seyirciyi sürpriz bir sonla ters
köşeye yatırmasıyla tanınan
M. Night Shyamalan’ın korku türüne katkısı, filmleri ve bilindik motifleri başarıyla harmanlandığı Apple TV+ dizisi Servant üzerine.

« …sağlık hem dile gelen/gelemeyen dileğin sesli/sessiz eşlikçisi hem de
ol/-a/mamış olanın ardında teselli için bekleyen bekçidir (‘Sağlık olsun!’) »

Aile, kimlik, aidiyet, bellek, köken gibi kavramlar sofrada somutlaşıyor.
Ada sofrasında yemek yemek de güneşi batırmak da ayini andırıyor. İlki iştah, heves ve hareketle, ikincisi ise huşu, sessizlik ve hayranlıkla şekilleniyor.

Devletin, önümüzdeki yıllarda ABD’de devleşeceği kesin. Tepedeki teknoloji şirketlerinin akıbeti, gelir dağılımındaki eşitsizliğin nasıl çözüleceği ve başkanın kim olacağı ise henüz bilinmiyor.

« Yufkacı Susuz Dede’den uçacaktı.
[…] Kanatları dükkânının önünde, sokağın ortasında yapıyordu. Aslında uçmak için kanatlara ihtiyacı yok gibiydi, öyle çelimsiz, öyle ufak tefekti. […] Yapımın her aşamasına şahit olmamız çok önemliydi. »

Çizginin ve çizimin dünyayı değiştirebilecek kurucu bir kapasitesi, bir yaşamı ve deneyim zenginliği var.

Brakhage’ın filmlerinde “ses imgeye iliştirilmez, imge sesi(ni) çağırır.” Severson’da “imge bedenseldir.” Duchamp “imgenin bakışı ve bakışın imgeyi kurmasını” sağlar. Fried’ın çerçevesi ise şeyleri okunur kılar.

“Dönem dizileri tarihe ödenen
bir borç değil, bugünün güncel tartışmalarına yapılan bir katkıdır. […] Ancak her dönem dizisinin böyle bir amacı olmayabiliyor.” Netflix dizileri Hollywood ve Aşk 101 üzerine.

« Basittir oyun yetişkinliğin ilk yarısında, dikenler süs biberdir, yakamayan paprikadır hatalar. Dümdüz bir denizin sahilinde adımlanacak
seyir yolu bellidir. Gölgeler yükselmeden eve yetişilebileceği zannedilir. »

Bu yıl olimpiyat oyunları yapılamadı. Onun yerine kılıçlar kalkanlar eşliğinde ayrı bir tezgâh tertip ediliyor. Dünyanın dört bir köşesinden tektipçiler birbiriyle yarışıyor. Umut bol renklilerde.

Şehirleşme süreçleri ile dijitalleşme teknokapitalist dönemde birbirine geçmiş durumda. Farklı katmanlarda kendini belli eden bu dönüşüm, kentlinin kendi verisini gönüllü ya da gönülsüz paylaşmasının da önünü açıyor.

Yüzyılın en büyük salgını sırasında ABD tarihinin en büyük hareketi yaşanıyor.

« Kanser gibi dipsiz bir meseleyle uğraşırken bile önce yüzeydeki sorunlara takılıyor insan. Ameliyattan sonra nasıl görüneceğim? [...]
İki memeli, tek memeli ya da
dümdüz olmak neyi değiştirir? »

‘Akıllı Dans Müziği’ne yönelik güncel nostaljinin, Donald Trump ve Jordan Peterson gibi sağ figürlerin ve kırılgan erkekliğin öne çıktığı bir döneme denk gelmesi tesadüf olmasa gerek.