Dora Günel ve Kemal Cengizkan’ın iki seneden uzun süre üzerine çalıştıkları İçkalpakçı Çıkmazı, “olması gerektiği gibi, açık seçik, belki de fazlaca anlatan, aktaran, kendinde bu hakkı gören, çünkü tüm incelikleriyle buna vakit harcayan” bir kitap.

Kendinden önceki İskandinav dizilerinden epey farklı bir Norveç dizisi: Hikâye, Norveç’e gizemli bir şekilde farklı zamanlardan gelen zaman göçmenlerinin Oslo limanında denizde bulunmasıyla başlıyor.

Çalışma hayatının dinamiklerinde ve ‘çalışanın fizyolojisinde’ kartlar yeniden dağıtılıyor. Mimariden happy hour’a, değişecek olanlar geçici mi; yoksa salgın öncesi gidişatın sonuçları mı?

Bir şeyi yapma biçiminin o şey üzerindeki etkisi ve fikirleri güzel
ifade edebilmek üzerine.

« İletişim bir niyet meselesiydi, bunun dışında fazla bir şey gerektirmiyordu. Bir şamandıra bir hazneye yeterince su dolduğunu bir vanaya anlatabildiğine göre, herkes birbirine bir şeyler anlatabilirdi. İletişim sadece anlatmak ve anlamak isteğine bağlıydı. »

Olaylar kıyametten yüz yıl sonra geçiyor. Şehir planlama ve teknoloji epey ilerlemiş. Aşırı zenginler yüksek yerlerde yaşarken aşağıda patlamaya hazır bir kitle sefalet içinde. İnsan kendini cyberpunk bir evrende buluyor.

Hazır nesneler, hazır sınırlar,
formüller, kategoriler ve söz öbekleri…
Nesnelerin birbiriyle ilişkisine odaklanan, işler üzerinden bir şey anlatmaktan çok anlatım teknikleriyle ilgilenen ve bir dil geliştirmeye çalışan Duran’ın sanat pratiği üzerine.

« [Ş]aşırtıcı hiçbir olay olmayan şehir boş kalmıştı. Kamusallık artık tadımlık bir forma bürünmüş, balkondan izlenen meydanlara ve sokaklara dönüşmüştü. Şehir ona can veren en önemli olayı, öngörülemez insanını kaybetmişti. »

Karantinadan çıkarken kutuplaşma kendini yine gösteriyor. Amerika, “bütün dükkânlar hemen açılsın” diyenler ile “vaka kalmayıncaya kadar evde kalalım” diyenler arasında sıkışmış bir yerde.

« [İ]nsan olalım, hayvan olalım, termostat, kızılağaç ormanı veya mercan kayalığı olalım, hepimiz doğanın farklı akıl yürütmelerinin tecessümleriyiz. Hepimiz doğanın dağıtık aklının kıvrımlarıyız. »

Harbiye yönünden Taksim’e çıkışta
irili ufaklı binalar içinde öne çıkan
Aya Triada Kilisesi, kilisenin sokağı, sokağın adı, “müsbet ilimlerle dini ilimleri birleştirmeye çalışan”
Kâtip Çelebi ve kubbeler üzerine.

90’lı yılların “Türkçe popunu döşeyen taşlardan birçoğuna elini attığınızda, altından çıkan” Mustafa Sandal, “Türkiyeli müzikseverleri tam ortadan ikiye bölme gücüne” sahip.

« Peliküllerle dolu bir zihin?
Bir meta-sinema olarak evren? Bakış açım; kaçış çizgim. Sınır değil ufuk, sınırlayan. Sınırsızı sınırlayan, şimdilik. Ama yine de gözlemci ile gözleneni ayırmamalı: Göreni görülen ve görüleni gören bilmeli. Dikkatli görmeli. »

Pandemi nedeniyle çevrimiçi gerçekleşen Sürdürülebilirlik ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliği:
Agnès Varda’nın Sürdürülebilir Mirası sempozyumu deneyimi
(ve karbon ayak izini azaltmak)
üzerine.

Cep telefonlarının COVID-19 salgınında temas izleme için kullanılması gündemde. Siyasal, ekonomik ve kültürel farklılıklar, isteğe bağlı kullanılacak bu teknolojiye uyumu
nasıl etkileyecek?

« [M]ekân, ekranlarımızdan basitçe deneyimleyebileceğimiz bir gerçeklik değil […] Kendine bakmadığın, başkalarını izlediğin, gözlemlediğin bir deneyim; dokunduğun, tüylerinin diken diken olduğu, bedeninle hissettiğin. »

Celmins, Denes ve Leeson, The Met Breuer ve The Shed’deki eş zamanlı sergilerle hayranlık uyandırıyor; Renzo Piano güzellik üzerine konuşuyor; Karuna Trio ise şaşırtıyor.

Çağlan Tekil’in “Türkiye’nin dışarıya açıldığı, dışarısının da Türkiye’ye doğru genişlediği bir dönemde” yayımladığı
ve metal müzik kültürü için basılı bir kamusal alan hâline gelen fanzin/dergi Laneth üzerine.

Teknolojinin ve teknolojinin ürettiği
her türlü mecranın bugün otonom olduğunu düşünmek imkânsız.
Önemli olan, tüm farklılık olasılıklarını keşfetmek ve öznellik üretecek
taktikler geliştirmek.

Türkiye’de çocuk edebiyatının
Arkadaş Kitaplar’la başladığı söylenebilir. 1970’lerin ikinci yarısı boyunca Türk ve dünya edebiyatından rengârenk bir seçkiyi çocuklarla buluşturan dizi, çizerleri ve görsel kimliğiyle de hafızalarda yer etmiştir.

« Görsel dünyanın bir parçası olmaktan ve dolayısıyla moda söyleminin
bir parçası olmaktan kaçınamayız.
Ve şimdi, büyük ölçüde bundan kaçınabildiğimiz, hatta buna mecbur kaldığımız istisnai bir dönemdeyiz. »

Salgın, büyüme üzerine kurulu
bütün sistemi şu an için durdurdu. Ekonomik daralma kimi daha fazla etkiler; hangi yeni akımlara
olanak sağlar?

« Bir mimar kendisini mimardan başka her şey olarak göstermeye çalışır. Sadece mimar değildir; tasarımcıdır, mühendistir, ustadır, ressamdır,
şairdir, her şeye maydanozdur.
Siyah bir maydanozdur. »

Modern birey, belirli bir kayıtsızlıkla başa çıkabildiği metropoldeki ‘gerçek’ deneyime gündelik ritmindeki kırılma ve kriz anlarıyla ulaşır. Tekinsizlik, tam da bu ritmin bozulduğu anlarda hissedilir.

Tarihi koşulların etkisiyle şekillenerek dünya düzenine uyum sağlayabilen kurgu karakterler ve erk sahiplerinin çizgi filmleri kitleleri yönlendirme amaçlı kullanması üzerine.

Cumhuriyet’in ilk dönemindeki fotoğrafçılar ve fotoğraf stüdyoları üzerine. “Birçokları tabiatın kendilerinden esirgediği güzelliklerin yaradılışını, noksanların tashihini hep sanatkârın hünerinden, mucizeler yaratacak objektifinden bekliyorlar!”

Warburg’un kütüphanesi gibi,
bir gardırobun içindekiler de çeşitli anımsatıcı kapasitelere sahip.
Giysilerin muhafazasında ve dönüştürülmesinde, anılar ve gelecek olasılıklar nasıl rol oynuyor?