« [İnsan] bir anda ölümlü olduğunu hatırlamak zorunda kalabilir. İşte bu noktada kendilik bilinciyle birlikte ortaya çıkan ve çoğu zaman belli bir sebebi olmayan o endişe hâli, melankoli, modernitenin etine batan kıymıktır… »

Bir grup Danimarkalı yönetmenin, sinema sanatını bireycilik ve yanılsama yıkımından kurtarmak amacıyla ortaya koydukları “İffet Yemini”nin mimarlıktan gastronomiye etkileri üzerine.

Klasik “işe giden insan” imgesinin dışında bir tarz sahibi olunmasına izin veren iş hayatları, rahatlık getirmekle beraber, sürekli mücadele gerektiriyor. “Ortalama bir saygı” görmek için kendin olmaktan vazgeçmek mi gerekiyor?

« Bugün, mimari bir şeylerin aracı olmaktan ziyade, tüketilen bir nesnedir. Tıpkı bilgisayar destekli efektlerle yapılan süper kahraman filmleri gibi, ambalajı rengârenk ama içindeki ürün lezzetsiz bir gofret gibi durmaktadır. »

Boğaz manzaralı bir teras, mutlu Meksikalılar, Türkiye malzemeleriyle hazırlanmış Tex-Mex mutfağı örnekleri, kulağa yabancı gelen Tex-Mex pop şarkılar ve bir bağımsızlık kutlamasının düşündürdükleri üzerine.

“Bir kadın elinde bir yelpaze ne kadar zarif bir manzume teşkil ederdi. Her güzel şey gibi, o da geldi geçti.” Zamanla yerini “siyaset yelpazesi”ne bıraktı. Artan sıcaklarla vantilatör ve klimadan sıkılanlar, yelpazeye geri dönecekler.

“Türkiye’de fanzin ve hatta yeraltı edebiyatı için bir şeyler yapıldıysa şayet, bunda 90’lar gençliğinin yanı sıra Girdap’ın da rolü büyüktür.” Girdap, fanzin üretimi ve dağıtımı konusundaki ısrarıyla, birçok kişinin söyleyeceği sözü duyurmasına katkıda bulunmuştur.

İki güzergâh: Biri renkten ve yumuşak bir geometriden çizilmiş gerçeküstü
bir yatak gibi, diğeri içinde bulunan
her şeyin başkalığına olanak veren
bir tür büyülü evren.

Bir yanda dünyadan vazgeçen girişimciler, diğer yanda Greta’yla birlikte eylem yapan ve uzaya taşınmak istemeyen çocuklar var. Türkiye’nin uzay araştırmaları tarihi ise ortak yaşama ilişkin karamsarlıkla tutarlı görünüyor.

Yalıtılmış bir kuleden her gün
büyük ve görkemli bir şehri izlemek, insanı o şehirde yaşıyor yapar mı?
İdeal yaşam alanı neresidir? Şehirdeki en pahalı ev mi, yoksa en ucuz olan mı? İnsan doğasına en yakın olan mı, yoksa ütopik bir alan sunan mı?

« Teknolojiyle ilişkimiz, video klip şarkı ikilemine çok benzer. Cep telefonlarıyla ilişkimiz telefonun teknolojik kapasitesiyle değil, markası üzerinden şekilleniyor. Kodlama, birbirini tekrar eden bir zanaata dönüşürken matematiksel köklerinden uzaklaşıyor. »

« Bilindik İstanbul sokak karelerine Varol’un muzip flaşı farklı bir his veriyor. Buraya neden gelmiştik? »

Her fotoğraf albümü, her mektup ve
her nesne zamanlar arası bir yolculukta olunduğunu hissettiriyor.

Yalnızlığın ve bir evde tek başına yaşamanın ekonomik zorluklarının üstesinden gelmek için iyi bir çözüme benzeyen ortak yaşama konutları,
Y kuşağını cezbediyor. Bu yapılarla vadedilen mahalle deneyimi olası mı?

Tropik hastalıklar, turistler, ‘her tondan insan’, ekonomik eşitsizlik, malını mülkünü kaybetmekten korkan zenginler, hayırsız oğlanlar, insan hakları aktivistleri, bağımsızlığını ve özerkliğini koruyabilen üniversiteler.

CNC makinelerinden, robotik kola kadar bugün pek çok yerde rastlanabilecek
17. yüzyıl icadı mekanizma üzerine.

« [B]ir portreye, özellikle de uzak
bir geçmişe ait olan bir portreye baktığınızda, gördüğünüz, sanki bir dünyadır. Var olmayan, ama yine de orada, fotoğrafta olan bir dünyayı görürsünüz portredeki o insanda… »

« Özbeğen’in müzikal yolculuğu başından itibaren hep iyi, hep yeni olanın peşinde, ‘aşkla’ koşmanın hikâyesidir; tabii ki memleketin müzikal ortamının elverdiği kadarıyla. »

Çernobil, distopik bir ortamı anlatırken aslında gerçeği ve insanın özünde iyi olduğunu hatırlatan bir hikâye. Diziden bize kalan, gücün, iktidarın ve hırsın yol açtığı çürümeye rağmen bir hayali yaşatmaya çalışanlar.

Öğrencileriyle hep göz hizasında
bir ilişki kuran, birlikte üretmeye değer veren ve görünmeyen şeylerin tasarımına ilişkin öncü düşünceleri etkileyici tasarım eğitmeni üzerine.

« Tıpkı uzun mesafe koşmak gibi, yazarlık da bir ‘mücadele’ işidir. Murakami’nin ifade ettiği biçimde
‘deha’ bir yana; her iki kimlik de ancak mücadele ederek sürdürülebilir. »

Nice canlar yakmış bir “âfet-i
cihan-sûz” olan beyaz şemsiyeli kadın
ve siyah dantelli şemsiyesini
siyah dantelli ince eliyle tutan gizemli kadının hikâyeleri üzerine.

Onlarca yıldır bölünmüş şekilde yaşayan toplulukları bir araya getirebilmeyi
arzu eden bir mutfak girişimi üzerine.

« [İ]nsan Allodapón’da olması gerekenden azıcık daha uzun vakit geçirdiğinde anlıyor gerçek göçmenliği. […] Göçmenlik, bir anlamda insanın parmak izlerinden yeni bir kimlik yaratma çabası. »